Ποδηλατώντας στην πόλη

Το πρώτο βήμα για να διεκδικήσεις τα δικαιώματά σου, είναι να δηλώσεις την παρουσία σου. Από αυτήν την άποψη, οι εκατοντάδες ποδηλάτες της ΑΘήνας, που μαζεύτηκαν για την Ποδηλατοπορεία της 4ης Νοεμβρίου 2006, έκαναν ήδη το πέμπτο βήμα.

Τα αιτήματα; Γνωστά και χιλιοειπωμένα. Πρώτο και κύριο: Να επιτραπεί η μεταφορά ποδηλάτων στους συρμούς του μετρό. Επιπλέον, να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες (με υλοποίηση δικτύου ποδηλατοδρόμων και κατάλληλες αλλαγές στον ΚΟΚ) ώστε η κυκλοφορία με ποδήλατο στην πόλη να πάψει να θεωρείται τρέλα.

Με συμμετοχή γύρω στα 1000 ποδήλατα, παρά τις όχι ευνοικές καιρικές συνθήκες, η ποδηλατοπορεία κρίθηκε επιτυχημένη. Πορισσότερα μπορείτε να διαβάσετε στο podilates.gr, όπου θα βρείτε και φωτογραφίες από την πορεία.

Ιδού μία φωτογραφία, από τη Μεσογείων:

Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο βρέθηκα στο Λονδίνο (για το Παγκόσμιο Κύπελλο Kick Off 2! - οι πρώην χρήστες Amiga θα γνωρίζουν), όπου, μέσα σε όλα, πέρασα από τα Selfridges και είδα από κοντά το Sinclair A-bike.

Πρόκειται για το καινούργιο προιόν που ανέπτυξε ο Sir Clive Sinclair, πασίγνωστος στο χώρο των υπολογιστών, τουλάχιστον για τους παλιότερους, αφού πρόκειται για τον εμπνευστή, μέσα σε όλα, του διάσημου ZX-Spectrum, του πρώτου έγχρωμου και προσιτού προσωπικού υπολογιστή, που αποτέλεσε την εισαγωγή στον κόσμο της πληροφορικής για χιλιάδες ανθρώπους. Ο Sir Clive έχει και παλιότερα δείξει ενδιαφέρον για το χώρο της μετακίνησης, με (αποτυχημένες εμπορικά) εφευρέσεις όπως το Sinclair C5 (ηλεκτρικό αυτοκίνητο) και το Zike (ηλεκτρικό ποδήλατο).

Το A-bike είναι ένα αναδιπλούμενο ποδήλατο, που έχει σχεδιαστεί με βασικό στόχο το μικρό βάρος και την εύκολη δυνατότητα μεταφοράς στη θέση αναδίπλωσης. Αυτά τα δύο πραγματικά τα πετυχαίνει. Ζυγίζει κάτι παραπάνω από 5 κιλά και η μεταφορά του είναι παιχνιδάκι. Από την άλλη η έλλειψη ταχυτήτων, η περίεργη θέση οδήγησης και οι μικροί τροχοί δεν προδιαθέτουν για ένα βολικό στην οδήγηση ποδήλατο.

Οδήγησα το A-bike για λίγο μέσα στο μαγαζί. Είναι σίγουρα πιο βολικό απ’ ότι φαίνεται στις φωτογραφίες. Φυσικά η κίνηση σε πραγματικές συνθήκες είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Θεωρώ πάντως ότι για διαδρομές μέχρι 3-4 χιλιόμετρα, χωρίς ιδιαίτερες ανηφόρες, πρέπει να είναι επαρκές.

Από την άλλη, ίσως πιο ενδιαφέρουσα κι από τις μεταφορικές του επιδόσεις, είναι η σχεδίασή του και ο τρόπος αναδίπλωσης (ενδεικτικά video clips: από το κινητό μου, το ίδιο σε PC format και άλλο ένα από το YouTube). Χαρακτηριστικά όπως οι δύο κρυμμένες μέσα στο σκελετό αλυσίδες (δύο για να υπερκαλυφθεί το μειονέκτημα των μικρών τροχών και κρυμμένες για προστασία των αλυσίδων και του αναβάτη), η σέλα με την εσοχή για την αναδίπλωση, τα μικροσκοπικά λάστιχα που φουσκώνονται στα 90psi (!) και τα φρένα με ταμπούρα κάνουν πολλά κεφάλια να γυρίζουν όταν βλέπουν το εφεύρημα του Sir Clive Sinclair. Ενδεικτικό είναι ότι το A-bike δεν παρουσιαζόταν στο τμήμα ποδηλάτων, αλλά στο gadget shop του Selfridges!

Απ’ ότι μπόρεσα να μάθω, ίσως να υπάρξει επίσημος εισαγωγέας για την Ελλάδα, οπότε θα μπορέσουμε να το αξιολογήσουμε καλύτερα.

Παρ’ ότι το ‘Ποδηλατώντας στην πόλη’ είναι ένα αρκετά εξειδικευμένο blog, θα βγω εκτός των ορίων του για λίγο, γιατί υποθέτω πως οποιοσδήποτε έχει ένα blog στο χώρο του ελληνικού Internet, οφείλει να προβάλει την ιστορία της σύλληψης του Αντώνη Τσιπρόπουλου, που συντηρούσε το www.blogme.gr, ένα μηχανισμό αναζήτησης ελληνικών blogs.

Λόγος της σύλληψης, που έκανε το γύρο του κόσμου (π.χ. δείτε τη σχετική είδηση στο theregister.co.uk) ήταν η μήνυση που υπεβλήθη κατηγορώντας το blogme.gr για τη δημοσίευση link (μέσω rss) σε blog με περιεχόμενο που θεωρήθηκε προσβλητικό. Δηλαδή το επίμαχο περιεχόμενο δεν υπήρχε στη σελίδα του συλληφθέντα

Μια περίπτωση λογοκρισίας που βάζει την Ελλάδα στην ίδια κατηγορία με χώρες που κυβερνούνται από ανελεύθερα καθεστώτα και θέτει πολλά ερωτήματα περί των ορίων της ελευθερίας του λόγου, αλλά και των ορίων της ευθύνης για το περιεχόμενο μιας σελίδας στο Internet.

Η Αττικό Μετρό δεν είναι και η πιο φιλικά διακείμενη προς το ποδήλατο εταιρία. Η μεταφορά ποδηλάτων στον υπόγειο σιδηρόδρομο, που υπό όρους επιτρέπεται οπουδήποτε έχω ταξιδέψει, στα καθ’ ημάς απαγορεύεται και δε φαίνεται να υπάρχει ούτε η υποδομή, ούτε η διάθεση για να αντιμετωπιστεί θετικά το ζήτημα.

Ανεξάρτητα από την απαγόρευση πάντως, οι σταθμοί του Μετρό είναι από τους πιο… δημοφιλείς πρωινούς ποδηλατικούς προορισμούς, αφού αρκετοί συμπολίτες μας επιλέγουν να μεταβούν στο Μετρό με αυτόν τον τρόπο για να πάνε στις δουλειές τους. Θα ήταν λοιπόν ευχής έργον να υπήρχε κάποιος οργανωμένος, σκεπασμένος και ασφαλής τρόπος στάθμευσης του ποδηλάτου, για να διευκολυνθεί αυτή η υγιεινή συνήθεια.

Έξω από το σταθμό Εθνικής Άμυνας, από την πλευρά του Πενταγώνου, κάθε πρωί υπάρχουν πάρα πολλά ποδήλατα, τόσο επειδή είναι ένα σχετικά ασφαλές μέρος για στάθμευση, όσο και γιατί υπάρχει ένα μακρύ κιγκλίδωμα στο πεζοδρόμιο, κατά μήκος του δρόμου, όπου μπορεί κανείς να κλειδώσει το ποδήλατό του. Πρόσφατα, είδα ότι έχουν τοποθετηθεί και δύο μεταλλικές βάσεις στάθμευσης, χωρητικότητας 6 ποδηλάτων η κάθε μία, έξω από το σταθμό.

Δυστυχώς, είναι εντελώς ακατάλληλες. Αν τοποθετηθεί η μπροστινή ρόδα στην προβλεπόμενη θέση (ανάμεσα σε 1 από τα 6 ζευγάρια παράλληλων μεταλλικών ράβδων που έχει η βάση), η κλοπή ενός ποδηλάτου με quick release στον τροχό είναι ζήτημα δευτερολέπτων. Η πίσω ρόδα πάλι δεν μπορεί εύκολα να τοποθετηθεί στη θέση στάθμευσης, γιατί η ράβδος χτυπάει στο ντεραγιέ. Και σα να μην έφτανε αυτό, η απόσταση ανάμεσα στις ράβδους, ιδίως στις 3 από τις 6 θέσεις, είναι μικρή, με αποτέλεσμα ακόμα και ένα ποδήλατο σαν το δικό μου, με λάστιχα πόλης, όχι ιδιαίτερα χοντρά, να μη χωράει. Ενδεχομένως ένα ποδήλατο με τροχούς μικρότερης διαμέτρου (26′’ ή 24′’ αντί για 28′’ που είναι του δικού μου ποδηλάτου) να μπορεί ευκολότερα και ασφαλέστερα να κλειδωθεί σε αυτή τη βάση, αλλά τι στο καλό, δεν πρέπει να απαιτεί τόσο επισταμένο σχεδιασμό η κατασκευή μιας σωστής βάσης στάθμευσης που να ταιριάζει σε όλα τα ποδήλατα.

Δεν ξέρω αν γκρινιάζω υπερβολικά, αλλά σίγουρα οι συγκεκριμένες βάσεις στάθμευσης δε χρησιμοποιούνται πάρα πολύ. Χθες το απόγευμα για παράδειγμα, μόνο ένα ποδήλατο ήταν σταθμευμένο στη βάση και όλα τα υπόλοιπα στο κιγκλίδωμα του πεζοδρομίου (φαίνονται στο βάθος στη φωτογραφία).

Σε προηγούμενη καταχώρηση (”Ποδήλατο στην Αθήνα; Χαρά στο κουράγιο σου!”) αναφέρθηκε σε κάποια σχόλια ο τύπος και η ποιότητα των ποδηλάτων που κυκλοφορούν στην πιο “ποδηλατική” χώρα της Ευρώπης, στην Ολλανδία.

Ως απλή αναφορά, μεταφέρω τη σχετική μου εμπειρία. Είχα ταξιδέψει για λίγες μέρες το 2003 στο Groningen, μια μικρή πόλη κοντά στα σύνορα με τη Γερμανία. Η πρώτη εντύπωση για έναν τριτοκοσμικό στην ποδηλατική κουλτούρα Έλληνα, και δη Αθηναίο, ήταν βέβαια συγκλονιστική. Τα ποδήλατα κυκλοφορούσαν παντού. Ακόμα και η έξοδος σε μπαρ το βράδυ γινόταν με αυτά! Έβλεπες ζευγάρια να βγαίνουν χεράκι - χεράκι στο δρόμο, κάνοντας ποδήλατο! Ο ανυποψίαστος διαβάτης κινδύνευε να υποστεί ένα διόλου ηρωικό τραυματισμό από ποδήλατο, αν δεν πρόσεχε γύρω του (είναι και αθόρυβα τα ρημάδια). Φυσικά, δεν πρέπει να παραλείψω να αναφέρω τα ιδιαιτέρως κολακευτικά αποτελέσματα που είχαν οι συνεχείς ορθοπεταλιές στα κορμιά των γυναικών της πόλης :).

Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, είναι ότι τα περισσότερα από τα ποδήλατα που έβλεπα ήταν παλιά και ιδιαίτερα απλής κατασκευής (μεταλλικά, χωρίς ταχύτητες κλπ). Ρώτησα ένα φίλο Ολλανδό γιατί γίνεται αυτό και γιατί, αφού τα χρησιμοποιούν τόσο πολύ, δεν αγοράζουν καλύτερα ποδήλατα. Η απάντηση ήταν σαφής:

“Γιατί τα κλέβουν. Δεν αξίζει να πάρεις καλό καινούργιο ποδήλατο. Το τελευταίο που αγόρασα το πήρα για 5 ευρώ και ένα μισογεμάτο πακέτο τσιγάρα από ένα κλεφτρόνι στο δρόμο.”

Στη φωτογραφία βλέπετε μέρος του parking του Πανεπιστημίου του Groningen.