Ποδηλατώντας στην πόλη

Έχει συμβεί σε πολλούς από μας. Πηγαίνουμε να πάρουμε το ποδήλατό μας, που έχουμε αφήσει κλειδωμένο στη θέση του, αλλά το μόνο που βρίσκουμε είναι μια κομμένη αλυσίδα. Η κλοπή ήταν πάντα ένα μεγάλο πρόβλημα για τους ιδιοκτήτες ποδηλάτων.

Τον τελευταίο καιρό έχουν πέσει στην αντίληψή μου αρκετές περιπτώσεις κλοπών στο σταθμό μετρό του Χαλανδρίου.

Δυστυχώς, ο συγκεκριμένος σταθμός είναι αρκετά πρόσφορος για τους κλέφτες, για δύο κυρίως λόγους:
α. Πρόκειται για σταθμό μετρό, άρα οι περισσότεροι ποδηλάτες αφήνουν το ποδήλατό τους εκεί το πρωί και το παίρνουν το μεσημέρι - απόγευμα.
β. Είναι ένας αρκετά ερημικός σταθμός, αφού βρίσκεται μακριά από το κέντρο του Χαλανδρίου και σε περιοχή με ελάχιστη κυκλοφορία πεζών.

Έτσι, τα κλεφτρόνια της περιοχής έχουν βρει πεδίο δόξης λαμπρόν.

Θεωρώ ότι αφού η Αττικό Μετρό έχει εγκαινιάσει κάποιες, έστω κατά τι προβληματικές, μπάρες στάθμευσης ποδηλάτων, θα έπρεπε αυτές να βρίσκονται σε κάποιο χώρο με καλύτερη εποπτεία και φωτισμό, ώστε να αποθαρρύνονται οι κλοπές. Εν τέλει, ακόμα και περιθώριο κέρδους υπάρχει, με τη δημιουργία ενός ασφαλούς (και στεγασμένου) πάρκινγκ ποδηλάτων.

Πέραν αυτού πάντως, οι ποδηλάτες μπορούμε να κάνουμε λίγο δυσκολότερα τα πράγματα για τους κλέφτες, ακολουθώντας τις εξής απλές συμβουλές:
α. Να αφαιρούμε τα αξεσουάρ που μπορούν να κλαπούν εύκολα, ιδίως φώτα, τρόμπες και κατά δεύτερο λόγο σέλες/κοντέρ.
β. Να δένουμε το ποδήλατο με καλή κλειδαριά, κατά προτίμηση U-Lock, σε σταθερό μέρος.
γ. Να φροντίζουμε ο σκελετός να είναι πάντα ασφαλισμένος και να μη δένουμε απλά τους τρόχούς, που εύκολα αφαιρούνται.
δ. Η κλειδαριά θα πρέπει να εφαρμόζει σφιχτά στο ποδήλατο χωρίς να δίνει μεγάλο περιθώριο για την εισαγωγή εργαλείου (κόφτη/λοστού) για την παραβίασή της.
ε. Να αφήνουμε το ποδήλατο σε μέρος καλά φωτισμένο και κατά το δυνατόν πολυσύχναστο.

Φυσικά, υπάρχει πάντα και η υπερβολή:

(Η εικόνα είναι από τη σελίδα www.geocities.com/verdrahciretop/invisibike.html)

Μια από τις πιο συνηθισμένες δικαιολογίες όσων θεωρούν ότι η Αθήνα είναι ακατάλληλη για ποδήλατο είναι και οι πολλές ανηφόρες της πόλης μας. Σίγουρα, όποιος δε θέλει να ζυμώσει δέκα μέρες κοσκινίζει, αλλά δεν μπορώ να αρνηθώ ότι υπάρχουν και περιοχές στην Αθήνα όπου οι κλίσεις των δρόμων μπορούν να δοκιμάσουν την αντοχή των λιγότερο γυμνασμένων και επίμονων μεταξύ μας.

Τι γίνεται λοιπόν σε αυτές τις περιοχές; Η μεγάλη ανηφόρα είναι απαγορευτική για τον αστικό ποδήλατο; Υπάρχει τρόπος μια πόλη με τις μορφολογικές προδιαγραφές της Αθήνας να γίνει φιλικότερη για τον ποδηλάτη;
[Read more…]

Κατά πάσα πιθανότητα πρέπει να διάλεξα τη χειρότερη μέρα του χρόνου για να κατέβω στο γραφείο με το αυτοκίνητο. Ας όψεται αυτός ο φρικτός πρωινός πονοκέφαλος. Γενική απεργία ΓΣΕΕ, το Μετρό εκτός λειτουργίας, άπειρα αυτοκίνητα στους δρόμους και 1 ώρα και 10 λεπτά για μια απόσταση 5 χιλιομέτρων… Περπατώντας θα πήγαινα πιο γρήγορα.

Ποδήλατο και πάλι ποδήλατο!

Πριν από λίγο καιρό είχα γράψει σε αυτές εδώ τις σελίδες ότι σκόπευα να αγοράσω ένα αναδιπλούμενο ποδήλατο, όπερ και εγένετο. Εδώ και ένα ενάμιση μήνα λοιπόν, κινούμαι στην Αθήνα με ένα Dahon Boardwalk, για την αγορά του οποίου αποχωρίστηκα 365 ευρώ.

Το ποδήλατο
Το Boardwalk είναι το φτηνότερο από τα μοντέλα της Dahon που διατίθενται στην Ελλάδα (οι εισαγωγείς πάντως φέρνουν και μια φτηνότερη σειρά με άλλο branding). Βασικό κίνητρό μου για την αγορά του ήταν [Read more…]

Αυτή η εγγραφή έρχεται σε συνέχεια της συζήτησης που είχαμε στην εγγραφή Ποδήλατο στην Αθήνα; Χαρά στο κουράγιο σου!. Εκεί είχα γράψει για την επικινδυνότητα, που για πολλούς είναι ο βασικότερος λόγος που τους αποτρέπει από την ποδηλασία στην πόλη.

Ένας άλλος λόγος είναι η ταχύτητα. Υπάρχει η εντύπωση ότι το ποδήλατο είναι ένας αργός τρόπος μετακίνησης, που κατ’ ουσία έχει αξία μόνος ως μέσο αναψυχής (ήτοι βολτούλες το Σαββατοκύριακο στην εξοχή) ή αθλησης.

Ε, όχι δα. Δε θα επικαλεστώ στατιστικές και νούμερα, όπως πολύ επιτυχημένα γίνεται στο καλό άρθρο “Το εκλαμβανόμενο κόστους του να ποδηλατείς”, αλλά θα αρκεστώ στην καθημερινή δική μου εμπειρία.

Χρησιμοποιώ ποδήλατο για τη μετακίνηση από και προς το γραφείο μου. Η απόσταση που διανύω είναι 5.1 χιλιόμετρα το πρωί και άλλα τόσα το μεσημέρι. Με το ποδήλατο, από τη στιγμή που θα βγω από την πόρτα του σπιτιού μου, μέχρι την ώρα που θα ανοίξω την πόρτα του γραφείου, μεσολαβούν περίπου 16-20 λεπτά. Η διάρκεια δεν εξαρτάται σχεδόν καθόλου από την κίνηση. Αντίθετα, όσες φορές έχω κατέβει με το αυτοκίνητο, κάνω γύρω στα 25 λεπτά να φτάσω κοντά στο γραφείο (ανάλογα με την κίνηση, έχω κάνει και 15, έχω κάνει και 45) και από εκεί και πέρα αρχίζει η περιπέτεια του παρκαρίσματος. Συνολικά, με το αυτοκίνητο θέλω περί τα 40 λεπτά για τη μετακίνηση “από πόρτα σε πόρτα” - δηλαδή η διαδρομή διαρκεί υπερδιπλάσιο χρόνο!

Ενδεικτικά την προηγούμενη εβδομάδα, κατέβηκα τη Δευτέρα με το ποδήλατο και την τρίτη με το αυτοκίνητο. Και τις δυο μέρες έφυγα στις 8:45. Τη Δευτέρα έφτασα στο γραφείο στις 9:02, ενώ την Τρίτη στις 9:22!. Προφανώς η μέτρηση αυτή δεν αρκεί για επιστημονικά συμπεράσματα, αλλά είναι, όπως προανέφερα, ενδεικτική.

Σίγουρα, το πόσο γρήγορα, ιδίως σε σχέση με το αυτοκίνητο, μπορεί να κινηθεί κανείς στην Αθήνα, εξαρτάται από τις διαδρομές που κάνει. Για παράδειγμα, αυτός που μένει στην Ηλιούπολη και δουλεύει στο Ψυχικό (άρα πρέπει να κινηθεί στην Κατεχάκη, έναν πολύ άσχημο και επικίνδυνο για ποδηλάτες δρόμο) θα κινηθεί εκ των πραγμάτων πιο αργά με το ποδήλατο (εκτός κι αν έχουμε κανένα - όχι σπάνιο - ασφυκτικό μποτιλιάρισμα μετά την έξοδο της Περιφερειακής Υμηττού προς Καρέα). Οι περισσότερες διαδρομές πάντως σητν ευρύτερη περιοχή της Αθήνας μπορούν να γίνουν με αιφνιδιαστικά γρήγορο τρόπο από έναν ποδηλάτη.