Ποδηλατώντας στην πόλη

Το θέαμα είναι σύνηθες και το βλέπουμε είτε ποδηλατώντας είτε περπατώντας στην πόλη. Αυτοκίνητα που παρκάρουν παντού, δείχνοντας αξιοζήλευτη αδιαφορία για τους υπόλοιπους. Διαβάσεις πεζών, ράμπες καροτσιών, διάδρομοι τυφλών, πεζοδρόμια, όλα έχουν φτιαχτεί για ένα και μόνο λόγο: για να παρκάρει ο γενναίος νεοέλληνας απόγονος των “καβάλα πάν’ στην εκκλησιά, καβάλα προσκυνάνε” αρματωλών και κλεφτών το τετράτροχο υποζύγιό του.

Κάποιοι από μας, όταν βλέπουμε κάτι τέτοιο, το προσπερνάμε ως τόσο συνηθισμένο που καταντάει βαρετό. Κάποιοι άλλοι μπορεί να στραβομουτσουνιάσουμε και να συνεχίσουμε το δρόμο μας, ενώ ίσως να υπάρχουν κι αυτοί που καλούν την τροχαία για να επιβαλλει την τάξη. Τα μέλη των ακτιβιστών Street Panthers όμως, που χαρακτηρίζονται ως “οργισμένοι πεζοί από τη Θεσσαλονίκη”, έχουν διαλέξει μια πιο δυναμική, εντός των ορίων της κοσμιότητας πάντως, αντίδραση: τα αυτοκόλλητα διαμαρτυρίας που έχουν τυπώσει και κολλάνε στα τζάμια αυτοκινήτων που παρκάρουν αδιαφορώντας για όλους τους υπόλοιπους.

Ανεξάρτητα από το αν ο ακτιβισμός σας βρίσκει σύμφωνους ως τρόπος δράσης (προσωπικά βρίσκω ότι μπορεί να διολισθήσει σε εύκολο παιχνίδι εντυπώσεων ή σε επικίνδυνο εξτρεμισμό), η σελίδα των StreetPanthers είναι ενδιαφέρουσα, για να μάθετε τη δράση και το σκεπτικό τους.

Ένα από τα πλεονεκτήματα της κίνησης με ποδήλατο, είναι ότι έχεις μεγαλύτερη επαφή με το περιβάλλον. Βλέπεις και αντιλαμβάνεσαι καλύτερα το τι συμβαίνει γύρω σου. Τις προάλλες λοιπόν, είδα μια χαριτωμένη νεοελληνική σκηνή έξω από το γραφείο μου, όπως κατέφτανα με το ποδήλατο.

Ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ με δύο επιβάτες εκινείτο στο χώρο έξω από το γραφείο μου. Οι επιβάτες ήθελαν να πιουν καφέ και να φάνε και ένα κρουασάν από το φούρνο που βρισκόταν στο δρόμο, θέση για πάρκινγκ όμως πουθενά. Τι να κάνουν; Απλο! Ανάβουν το φάρο του ασθενοφόρου, μπαίνουν ανάποδα σε ένα δρόμο (με αρκετή κίνηση και μία μόνο λωρίδα) και από εκεί κατεβαίνει ο οδηγός για το φούρνο. Φυσικά κανείς από τους 5-6 οδηγούς αυτοκινήτων που εγκλωβίστηκαν δε διαμαρτυρήθηκε ή κόρναρε, αφού το μόνο που έβλεπαν μπροστά τους ήταν ένα ασθενοφόρο, να έχει αναμένο το φάρο και να βρίσκεται ανάποδα σε ένα δρόμο, άρα συμπέραιναν ότι πρόκειται για κάτι σοβαρό.

Μετά από 3-4 λεπτά ο οδηγός επέστρεψε με τους καφέδες και τα κρουασάν, μπήκε στο ασθενοφόρο και έφυγε, ενώ εγώ δεν κρατήθηκα και πήρα μια φωτογραφία για του λόγου το αληθές.

Σίγουρα το συμβάν είναι ασήμαντο και δεν προκλήθηκε κακό σε κανένα. Άλλωστε κανείς δεν έπαθε τίποτα περιμένοντας 4 λεπτά μέσα στο αυτοκίνητό του. Είναι όμως ενδεικτικό του πώς αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι σε αυτή τη χώρα την έστω και ελάχιστη δύναμη μπορεί να έχουν και το πώς την αξιοποιούν.

Στη φωτογραφία έχω καλύψει τον αριθμό πινακίδας και οχήματος του ασθενοφόρου για λόγους διακριτικότητας.

Έχει συμβεί σε πολλούς από μας. Πηγαίνουμε να πάρουμε το ποδήλατό μας, που έχουμε αφήσει κλειδωμένο στη θέση του, αλλά το μόνο που βρίσκουμε είναι μια κομμένη αλυσίδα. Η κλοπή ήταν πάντα ένα μεγάλο πρόβλημα για τους ιδιοκτήτες ποδηλάτων.

Τον τελευταίο καιρό έχουν πέσει στην αντίληψή μου αρκετές περιπτώσεις κλοπών στο σταθμό μετρό του Χαλανδρίου.

Δυστυχώς, ο συγκεκριμένος σταθμός είναι αρκετά πρόσφορος για τους κλέφτες, για δύο κυρίως λόγους:
α. Πρόκειται για σταθμό μετρό, άρα οι περισσότεροι ποδηλάτες αφήνουν το ποδήλατό τους εκεί το πρωί και το παίρνουν το μεσημέρι - απόγευμα.
β. Είναι ένας αρκετά ερημικός σταθμός, αφού βρίσκεται μακριά από το κέντρο του Χαλανδρίου και σε περιοχή με ελάχιστη κυκλοφορία πεζών.

Έτσι, τα κλεφτρόνια της περιοχής έχουν βρει πεδίο δόξης λαμπρόν.

Θεωρώ ότι αφού η Αττικό Μετρό έχει εγκαινιάσει κάποιες, έστω κατά τι προβληματικές, μπάρες στάθμευσης ποδηλάτων, θα έπρεπε αυτές να βρίσκονται σε κάποιο χώρο με καλύτερη εποπτεία και φωτισμό, ώστε να αποθαρρύνονται οι κλοπές. Εν τέλει, ακόμα και περιθώριο κέρδους υπάρχει, με τη δημιουργία ενός ασφαλούς (και στεγασμένου) πάρκινγκ ποδηλάτων.

Πέραν αυτού πάντως, οι ποδηλάτες μπορούμε να κάνουμε λίγο δυσκολότερα τα πράγματα για τους κλέφτες, ακολουθώντας τις εξής απλές συμβουλές:
α. Να αφαιρούμε τα αξεσουάρ που μπορούν να κλαπούν εύκολα, ιδίως φώτα, τρόμπες και κατά δεύτερο λόγο σέλες/κοντέρ.
β. Να δένουμε το ποδήλατο με καλή κλειδαριά, κατά προτίμηση U-Lock, σε σταθερό μέρος.
γ. Να φροντίζουμε ο σκελετός να είναι πάντα ασφαλισμένος και να μη δένουμε απλά τους τρόχούς, που εύκολα αφαιρούνται.
δ. Η κλειδαριά θα πρέπει να εφαρμόζει σφιχτά στο ποδήλατο χωρίς να δίνει μεγάλο περιθώριο για την εισαγωγή εργαλείου (κόφτη/λοστού) για την παραβίασή της.
ε. Να αφήνουμε το ποδήλατο σε μέρος καλά φωτισμένο και κατά το δυνατόν πολυσύχναστο.

Φυσικά, υπάρχει πάντα και η υπερβολή:

(Η εικόνα είναι από τη σελίδα www.geocities.com/verdrahciretop/invisibike.html)

Μια από τις πιο συνηθισμένες δικαιολογίες όσων θεωρούν ότι η Αθήνα είναι ακατάλληλη για ποδήλατο είναι και οι πολλές ανηφόρες της πόλης μας. Σίγουρα, όποιος δε θέλει να ζυμώσει δέκα μέρες κοσκινίζει, αλλά δεν μπορώ να αρνηθώ ότι υπάρχουν και περιοχές στην Αθήνα όπου οι κλίσεις των δρόμων μπορούν να δοκιμάσουν την αντοχή των λιγότερο γυμνασμένων και επίμονων μεταξύ μας.

Τι γίνεται λοιπόν σε αυτές τις περιοχές; Η μεγάλη ανηφόρα είναι απαγορευτική για τον αστικό ποδήλατο; Υπάρχει τρόπος μια πόλη με τις μορφολογικές προδιαγραφές της Αθήνας να γίνει φιλικότερη για τον ποδηλάτη;
[Read more…]

Κατά πάσα πιθανότητα πρέπει να διάλεξα τη χειρότερη μέρα του χρόνου για να κατέβω στο γραφείο με το αυτοκίνητο. Ας όψεται αυτός ο φρικτός πρωινός πονοκέφαλος. Γενική απεργία ΓΣΕΕ, το Μετρό εκτός λειτουργίας, άπειρα αυτοκίνητα στους δρόμους και 1 ώρα και 10 λεπτά για μια απόσταση 5 χιλιομέτρων… Περπατώντας θα πήγαινα πιο γρήγορα.

Ποδήλατο και πάλι ποδήλατο!