Εδώ και καιρό, έχω αρχίσει να μελετάω την αγορά ενός αναδιπλούμενου (”σπαστού”) ποδηλάτου. Πιστεύω ότι ένα τέτοιο ποδήλατο θα είναι κατά πολύ ευκολότερο στη μεταφορά με το αυτοκίνητο, θα μου επιτρέπει να συνδυάζω τα μέσα μαζικής μεταφοράς με την ποδηλασία και θα μου δώσει την ελευθερία επιλογής του καταλληλότερου κατά περίσταση μέσου μεταφοράς. Θυμάμαι ότι προ ημερών είχα μείνει από λάστιχο στην Κατεχάκη, χωρίς υλικά επισκευής του ελαστικού. Αν είχα ένα αναδιπλούμενο ποδήλατο, πολύ απλά θα το “μάζευα”, θα το έβαζα στην τσαντούλα του και θα έμπαινα στο πρώτο ταξί. Αντ’ αυτού, χρειάστηκε να οργανώσω ολόκληρη επιχείρηση μεταφοράς του ποδηλάτου (ας είναι καλά ο Νεκτάριος και η Barracuda).
Το πρόβλημα είναι ότι η ελληνική ποδηλατική αγορά αγνοεί το είδος (γενικά ο προσανατολισμός της εν Ελλάδι αγοράς είναι ένα ενδιαφέρον θέμα για μελλοντικό άρθρο). Μέχρι πρότινος, το μόνο αναδιπλούμενο ποδήλατο που υπήρχε, απ’ όσο γνωρίζω, στην Ελλάδα, ήταν το Giant Halfway. Το συγκεκριμένο ποδήλατο έχει μερικά πολύ ενδιαφέροντα σχεδιαστικά χαρακτηριστικά (προσέξτε τα μονά πηρούνια) και έχει πάρει καλές κριτικές, αλλά θα επιθυμούσα περισσότερες επιλογές.
Τον τελευταίο μήνα όμως, κάτι δείχνει να κινείται στην αγορά. Η Dahon, η μεγαλύτερη κατασκευάστρια αναδιπλούμενων στον κόσμο, πρόκειται να αρχίσει τη διάθεση των μοντέλων της στη χώρα μας (αρχικά μόνο με ορισμένα μοντέλα), ενώ το Mobiky Genius, ένα πρωτότυπο, και λίγο πιο ιδιαίτερου χαρακτήρα, “σπαστό” ποδήλατο, έρχεται επίσης στην Ελλάδα.
Δυστυχώς, ακόμα δεν μπορούμε να αγοράσουμε ποδήλατα όπως τα Brompton ή τα Bike Friday ή τα Strida ή τα Airnimal, αλλά τουλάχιστον έχουμε κάποιες επιλογές.
Στη φωτογραφία βλέπετε ένα αναδιπλωμένο Brompton. Νομίζω ότι μόνο ένα τέτοιο υπάρχει στην Ελλάδα.
Να μια φράση που ακούω συχνά. Νομίζω πως οι περισσότεροι θεωρούν ότι η ποδηλασία στην πόλη είναι μια πράξη ηρωισμού (που σαφέστατα εμπεριέχει και μεγάλες δόσεις ρομαντισμού - στην καλύτερη περίπτωση - ή βλακείας - στη συνηθέστερη).
Οι λόγοι αυτής της αντιμετώπισης είναι αρκετοί, και όχι πάντα αβάσιμοι. Ο κυριότερος όμως είναι ένας:
“Μα είναι επικίνδυνο!”: Ναι, σαφώς και είναι επικίνδυνο. Οποιαδήποτε μετακίνηση στην πόλη ενέχει κίνδυνο. Πιστεύω όμως ότι ο κίνδυνος είναι ανάλογος του πόσο γρήγορο και πόσο ευάλωτο είναι το μέσο μεταφοράς. Από αυτήν την άποψη, δε θεωρώ ότι η οδήγηση με ποδήλατο είναι πιο επικίνδυνη από την οδήγηση με αυτοκίνητο, ενώ σίγουρα είναι ασφαλέστερη από τη μετακίνηση με μοτοσυκλέτα.
Η απλή αλήθεια είναι ότι το ποδήλατο δεν είναι ούτε αυτοκίνητο ούτε μοτοσυκλέτα και δεν πρέπει να οδηγείται όπως αυτά. Είναι ένα ιδιαίτερο, πιο αργό αλλά πιο ευέλικτο μέσο, που επιτρέπει στον οδηγό του να έχει καλύτερη επαφή με το περιβάλλον. Με απλά λόγια, ο ποδηλάτης μπορεί να βλέπει και να ακούει τι συμβαίνει γύρω του. Δεν πηγαίνει γρήγορα, οπότε συνήθως έχει χρονικά περιθώρια αντίδρασης σε αναπάντεχες καταστάσεις. Ένας προσεκτικός ποδηλάτης μπορεί να είναι ασφαλής… όσο ασφαλής εν τέλει μπορεί να είναι κάποιος που κινείται σε πόλεις που συμβαίνουν πράγματα όπως αυτό ή αυτό.
“Γιατί μου αρέσει!”. Αυτό και μόνο θα ήταν επαρκής απάντηση, αλλά μπορώ να την αναλύσω.
Κάνω ποδήλατο γιατί με συγκινεί η ιδέα της αυτάρκειας που σου δίνει. Μια μηχανή που κινείται μόνο με την ενέργεια που παράγει ένας άνθρωπος. Δε με νοιάζει η βενζίνη, τα τέλη κυκλοφορίας και ο δακτύλιος. Αδιαφορώ για τους λεωφορειόδρομους και τα μποτιλιαρίσματα. Το παρκάρισμα και οι παρακάμψεις λόγω έργων δε με απασχολούν, ενώ το στρίμωγμα στα μέσα μαζικής μεταφοράς είναι μια δυσάρεστη μακρυνή ανάμνηση.
Προσπαθώ λοιπόν να κινούμαι με το ποδήλατο από και προς το γραφείο μου και δεν είμαι ο μόνος. Κάθε μέρα βλέπω αρκετούς “ποδηλάτες πόλεις” και, ποιος ξέρει, αν γίνουμε περισσότεροι, ίσως η Αθήνα να γίνει μια πόλη φιλικότερη προς το ποδήλατο, και άρα πιο ανθρώπινη για όλους, ποδηλάτες και μη.
Αυτό το blog (να το πούμε ιστολόγιο;) δημιουργήθηκε κατ’ αρχήν για να περιγράψει τις εμπειρίες μου κατά την καθημερινή μετακίνηση με ποδήλατο στην Αθήνα.
Για να γνωριστούμε λοιπόν, ιδού το περί ου ο λόγος ποδήλατο… ξαποσταίνει σε εσωτερικό χώρο.
