Ποδηλατώντας στην πόλη

Τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιώ λιγότερο το ποδήλατο, ιδίως για άσκηση. Έχω πολλά χρόνια να κάνω brevet και οι περισσότερες διαδρομές μου είναι απλά αστικές. Τις προάλλες, πήγαν για μια λίγο μακρύτερη βόλτα, της τάξης των 50 χλμ, με το Domane. Ε, όσο και να μου αρέσει το Brompton και όσο κι αν απολαμβάνω τις βολτούλες, το στυλ και την πρακτικότητα, είναι άλλο πράγμα η κούρσα. Ήταν σαν να είσαι αθλητής του ακοντισμού, που προπονείται χρησιμοποιώντας πιο βαρύ ακόντιο, και όταν έρθει η ώρα του αγώνα, το κανονικό ακόντιο του φαίνεται πούπουλο. Κάπως έτσι ένιωσα με το Domane, που δεν είναι και κανένα ιδιαίτερα ελαφρύ κουρσάκι. Η αίσθηση του πώς κινείται, πως μειώνει τις αποστάσεις και πώς κυλάει στην άσφαλτο ήταν κάτι που είχα ξεχάσει.

Για να δούμε αν θα υπάρχει παραπάνω χρόνος για να μπουν περισσότερες “μεγάλες” διαδρομές στο πρόγραμμα…

Ήμουν τις προάλλες στο Χαλάνδρι. Βραδάκι, κρύο, τρελή εορταστική κίνηση, αν και δεν φαίνεται στη φωτογραφία, και μέσα σε όλα, κι ένας συναγωνιστής με Brompton.

Είναι πιο κομψό το ποδηλατάκι χωρίς σχάρα και τσάντα μπροστά, αλλά χάνει κι ένα μέρος της πρακτικότητάς του.

Το τελευταίο brevet πρέπει να το έκανα το έκανα το 2015 ή 2016 - κλείνουμε δεκαετία.

Σε αυτά τα χρόνια όλο έλεγα ότι θέλω να ξανασυμμετάσχω, αλλά δεν είναι απλά θέμα επιθυμίας. Απαιτείται μια σχετική προετοιμασία και χρόνος, για τον οποίο δεν έκανα ποτέ χώρο.

Θα είναι και μια ευκαιρία να βγει στους δρόμους το καημένο το κουρσάκι. Μέχρι να το σκεφτώ, να μια φωτογραφία από το Brevet του Πύργου, το μακρινό 2013.

Μεγαλώνουμε και η προοπτική του ποδηλάτου στους 40 βαθμούς, ενώ δίπλα περιμένει παρκαρισμένο το ξεκούραστο σκούτερ, δεν είναι πάντα επιθυμητή. Παρ’ όλα αυτά, ένα σπαστό ποδήλατο, εκτός από αγαπημένο γκατζετάκι, δίνει και πολλές λύσεις μετακίνησης.

Έπρεπε λοιπόν τις προάλλες να πάω το αυτοκίνητο για service το πρωί, να κατέβω στο γραφείο, να παραλάβω το αυτοκίνητο αργά το μεσημέρι, να το πάω στον Πειραιά για να ταξιδέψει ασυνόδευτο και στη συνέχεια να επιστρέψω σπίτι. Επέλεξα τη λύση του σπάστου, το έβαλα το πρωί στο αυτοκίνητο, έκανα την απόσταση συνεργείο-γραφείο και το ανάποδο, το ξαναέβαλα στο αυτοκίνητο, πήγα στον Πειραιά, το έβγαλα στο γκαράζ του πλοίου και επέστρεψα. Στη διαδρομή κουράστηκα, οπότε φτάνοντας Μοναστηράκι μπήκα στο μετρό για μερικές στάσεις και ποδηλάτησα από το σταθμό στο σπίτι.

Συνολικά 32 χιλιόμετρα με το ποδήλατο και διάφορες στάσεις για φωτογραφία. Υποθέτω ότι πλέον θα μπορούσα κάτι τέτοιο να το κάνω, ενδεχομένως πιο ξεκούραστα, και με ένα ηλεκτρικό πατίνι, αλλά είναι διαφορετικό το επίπεδο ασφάλειας, μεταφορικής ικανότητας και βέβαια και εκγύμνασης.

Προφανώς οποιοδήποτε ποδήλατο εξοπλισμένο με αξιοπρεπή σχάρα μπορεί να μεταφέρει ένα κουτί 20 λίτρων, αλλά εμένα εξακολουθεί να με εντυπωσιάζει η μεταφορική δυνατότητα σε ένα τόσο μικρό πακέτο. Και με την μπροστινή τσάντα ελεύθερη για οτιδήποτε άλλο.

Στη χρήση της πίσω σχάρας έτσι πάντως, δηλαδή με το φορτίο να φτάνει τόσο μπροστά, θέλει προσοχή η τοποθέτηση του ποδιού στο πετάλι - πρέπει να είναι λίγο πιο μπροστά η φτέρνα, αλλιώς βρίσκει στο φορτίο της σχάρας