Ποδηλατώντας στην πόλη

Το καλοκαίρι βρέθηκα για λίγες μέρες στην Κοπεγχάγη, μια πόλη που έδινε την εντύπωση τουλάχιστον στα μάτια του τουρίστα, ότι ήταν φτιαγμένη για τους πολίτες, προσβάσιμη, ανθρώπινη, ζωντανή, αρκετά καθαρή και ασφαλής. Για αυτούς τους λόγους βγήκε στη λίστα του Economist enterprise ως η καλύτερη πόλη για να ζει κανείς τον κόσμο! Παρ’ ότι εξωφρενικά ακριβή για ταπεινούς νοτιοευρωπαίους, μια επίσκεψη την αξίζει, ιδίως για έναν λάτρη της ποδηλασίας.

Γιατί η Κοπεγχάγη είναι οριακά ένας ποδηλατικός παράδεισος. Η πόλη είναι φτιαγμένη για τη μετακίνηση με ποδήλατο και άπαντες το χρησιμοποιούν. Φοιτητές και νεαρά ζευγάρια, εργαζόμενοι που πάνε στη δουλειά τους και οικογένεις που κάνουν τη βόλτα τους. Μέσα στην πόλη, ήταν τυπικό να βλέπω τις εκτιμήσεις του Google Maps για τις διάφορες μετακινήσεις κάπως έτσι: Μέσα μεταφοράς: 15′, Περπάτημα: 25 ‘, Αυτοκίνητο: 20′, Ποδήλατο: 10 λεπτά.

Η ροή της μετακίνησης με ποδήλατο είναι συνεχής και οι κανόνες μετακίνησης αρκετά αυστηροί: Αν υπάρχει ποδηλατόδρομος, οφείλεις να πηγαίνεις σε αυτούς και να μην κάνεις αριστερές στροφές, οφείλεις να κάνεις σήμα πότε σταματάς, σαν να είσαι σε πελοτόν, για να μην πέσουν οι από πίσω ποδηλάτες πάνω σου και ως πεζός πρέπει να διπλοκοιτάς πριν διασχίσεις ποδηλατόδρομο,

Η πόλη έχει επίσης ένα εκτεταμένο δίκτυο ποδηλάτων προς ενοικίαση από διάφορες εταιρείες, είτε συμβατικών, είτε ηλεκτρικών. Εγώ μετακινήθηκα και με τα δύο αλλά είναι τα πάντα τόσο επίπεδα, που τα ηλεκτρικά, αν δεν μεταφέρεις βαρύ φορτίο, είναι μάλλον περιττό. Μιλάω για φορτίο, γιατί είναι σύνηθες να βλέπεις μια μητέρα να οδηγεί ένα cargo bike και μπροστά στο καλάθι να κουβαλάει και δύο παιδιά, ή ένα ζευγάρι να βγαίνει, με τον έναν να κάθεται στο καλάθι. Στην Κριστιάνια είναι ανθρώπους να κουβαλάνε ψυγείο με το ποδήλατο. Βέβαια, τέτοιου είδους μεταφορές γίνονταν πολύ πριν αποφασίσουμε ότι το ποδήλατο, για να είναι χρήσιμο, πρέπει να είναι ηλεκτρικό…

Δεν ήταν και όλα ρόδινα. Η πληθώρα ποδηλάτων και, μάλλον και η εκτεταμένη κουλτούρα αλκοόλ, οδηγεί και σε συμπεριφορές, ίσως όχι επικίνδυνες, αλλά σίγουρα αντικοινωνικές. Μου έκανε εντύπωση ότι είδα πολλά ποδήλατα απλά ριγμένα κάτω, σε ένα εφέ ντόμινο - αν σε ένα χώρο στάθμευσης σπρώξεις ένα ποδήλατο, αυτό παρασύρει και άλλα δέκα μαζί. Θυμάμαι σε δύο περιπτώσεις, μία κοντά στο Nyhavn και μία στο Reffen (σε μέρα συναυλίας ηλεκτρονικής μουσικής), να βλέπω κάποιον να ρίχνει πολλά ποδήλατο (παρασύροντας κατά λάθος ένα, που έριξε τα υπόλοιπα) και να μη ρίχνει δεύτερη ματιά. Μάλλον θεωρείται αποδεκτό…

Ακολουθούν μερικές χαρακτηριστικές φωτογραφίες.

Μετακίνηση με νοικιασμένο ηλεκτρικό ποδήλατο

Σκυλάκι στο καλάθι μπροστά, μωρό στο παιδικό κάθισμα πίσω

Πάρκινγκ εκατοντάδων ποδηλάτων στο Reffen

Λίγο Copenhagen cycle chic

Ποδηλατώντας σε γέφυρα μόνο για πεζούς και ποδήλατα

Ένα ποδήλατο Pedersen αφημένο σε έναν φράχτη στην Κριστιάνια

Ντόμινο πεσμένων ποδηλάτων στο Kongens Nytorv

Όχι σύνηθες, αλλά και στην Κοπεγχάγη κλέβονται ποδήλατα…

Τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιώ λιγότερο το ποδήλατο, ιδίως για άσκηση. Έχω πολλά χρόνια να κάνω brevet και οι περισσότερες διαδρομές μου είναι απλά αστικές. Τις προάλλες, πήγαν για μια λίγο μακρύτερη βόλτα, της τάξης των 50 χλμ, με το Domane. Ε, όσο και να μου αρέσει το Brompton και όσο κι αν απολαμβάνω τις βολτούλες, το στυλ και την πρακτικότητα, είναι άλλο πράγμα η κούρσα. Ήταν σαν να είσαι αθλητής του ακοντισμού, που προπονείται χρησιμοποιώντας πιο βαρύ ακόντιο, και όταν έρθει η ώρα του αγώνα, το κανονικό ακόντιο του φαίνεται πούπουλο. Κάπως έτσι ένιωσα με το Domane, που δεν είναι και κανένα ιδιαίτερα ελαφρύ κουρσάκι. Η αίσθηση του πώς κινείται, πως μειώνει τις αποστάσεις και πώς κυλάει στην άσφαλτο ήταν κάτι που είχα ξεχάσει.

Για να δούμε αν θα υπάρχει παραπάνω χρόνος για να μπουν περισσότερες “μεγάλες” διαδρομές στο πρόγραμμα…

Ήμουν τις προάλλες στο Χαλάνδρι. Βραδάκι, κρύο, τρελή εορταστική κίνηση, αν και δεν φαίνεται στη φωτογραφία, και μέσα σε όλα, κι ένας συναγωνιστής με Brompton.

Είναι πιο κομψό το ποδηλατάκι χωρίς σχάρα και τσάντα μπροστά, αλλά χάνει κι ένα μέρος της πρακτικότητάς του.

Το τελευταίο brevet πρέπει να το έκανα το έκανα το 2015 ή 2016 - κλείνουμε δεκαετία.

Σε αυτά τα χρόνια όλο έλεγα ότι θέλω να ξανασυμμετάσχω, αλλά δεν είναι απλά θέμα επιθυμίας. Απαιτείται μια σχετική προετοιμασία και χρόνος, για τον οποίο δεν έκανα ποτέ χώρο.

Θα είναι και μια ευκαιρία να βγει στους δρόμους το καημένο το κουρσάκι. Μέχρι να το σκεφτώ, να μια φωτογραφία από το Brevet του Πύργου, το μακρινό 2013.

Μεγαλώνουμε και η προοπτική του ποδηλάτου στους 40 βαθμούς, ενώ δίπλα περιμένει παρκαρισμένο το ξεκούραστο σκούτερ, δεν είναι πάντα επιθυμητή. Παρ’ όλα αυτά, ένα σπαστό ποδήλατο, εκτός από αγαπημένο γκατζετάκι, δίνει και πολλές λύσεις μετακίνησης.

Έπρεπε λοιπόν τις προάλλες να πάω το αυτοκίνητο για service το πρωί, να κατέβω στο γραφείο, να παραλάβω το αυτοκίνητο αργά το μεσημέρι, να το πάω στον Πειραιά για να ταξιδέψει ασυνόδευτο και στη συνέχεια να επιστρέψω σπίτι. Επέλεξα τη λύση του σπάστου, το έβαλα το πρωί στο αυτοκίνητο, έκανα την απόσταση συνεργείο-γραφείο και το ανάποδο, το ξαναέβαλα στο αυτοκίνητο, πήγα στον Πειραιά, το έβγαλα στο γκαράζ του πλοίου και επέστρεψα. Στη διαδρομή κουράστηκα, οπότε φτάνοντας Μοναστηράκι μπήκα στο μετρό για μερικές στάσεις και ποδηλάτησα από το σταθμό στο σπίτι.

Συνολικά 32 χιλιόμετρα με το ποδήλατο και διάφορες στάσεις για φωτογραφία. Υποθέτω ότι πλέον θα μπορούσα κάτι τέτοιο να το κάνω, ενδεχομένως πιο ξεκούραστα, και με ένα ηλεκτρικό πατίνι, αλλά είναι διαφορετικό το επίπεδο ασφάλειας, μεταφορικής ικανότητας και βέβαια και εκγύμνασης.