Ποδηλατώντας στην πόλη

Υπάρχει γενικά, τόσο στην αγορά (μιλάμε για το Δυτικό κόσμο, έτσι;), όσο και στο “ποδηλατικό Internet”, μια σαφής τάση θεώρησης του ποδηλάτου ως αθλητικού μέσου και όχι ως μέσου καθημερινής μετακίνησης. Στη χώρα μας νομίζω ότι αυτή η τάση είναι ακόμα πιο έντονη. Αν μπείτε σε ένα αθηναικό κατάστημα, θα δείτε 20 mountain, 10 κούρσες και 2 ποδήλατα πόλης. Στο internet πάλι, είναι πιο εύκολο να ενημερωθείτε για το το τελευταίο κράμα που υπόσχεται να ελαφρύνει κατά 25 γραμμάρια κάθε πετάλι, παρά για το πώς είναι ευκολότερο να στηρίξετε ένα καλάθι με ψώνια στη σχάρα.

Για αυτό το λόγο, χάρηκα πολύ όταν βρήκα δύο πολύ ενδιαφέρουσες σελίδες, με πλήθος πληροφοριών για όσους χρησιμοποιούν το ποδήλατο ως μεταφορικό μέσο στην πόλη. Είναι γραμμένες από ερασιτέχνες ποδηλάτες που καταθέτουν τις προσωπικές τους εμπειρίες και απόψεις σε θέματα όπως η μεταφορά φορτίων, ο σωστός φωτισμός, η ασφαλής οδήγηση στην πόλη, ο καλύτερος τρόπος κλειδώματος κλπ.

* Paul Dorn’s Bike Commuting Tips

* Bike Whenever

Δεν ξέρω αν είναι καλή ιδέα, αλλά σίγουρα είναι πρωτότυπη, τουλάχιστον για τα ελληνικά δεδομένα:

To Athens alleycat cycle race είναι ένας ερασιτεχνικός ποδηλατικός αγώνας που γίνεται ανήμερα της 25ης Μαρτίου - γιορτάζουμε βλέπετε την απευλεθέρωση της πόλης από τα αυτοκίνητα, σύμφωνα με τους οργανωτές. Σημείο εκκίνησης το Πεδίο του Άρεως και Τερματισμός στο Bios, Πειραιώς 84. Οι διαγωνιζόμενοι πρέπει να περάσουν από 5 σημεία ελέγχου με προκαθορισμένη σειρά, από όποια διαδρομή επιλέξουν. Τα check-points θα παραμείνουν κρυφά μέχρι την έναρξη του αγώνα, αλλά πρόκειται για γνωστά σημεία του κέντρου. Σε κάθε check-point θα υπάρχει κάποιος από τους διοργανωτές της εκδήλωσης, που θα σφραγίζει τη φόρμα συμμετοχής του διαγωνιζόμενου.

Το ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι βέβαια ότι οι διαγωνιζόμενοι διαλέγουν μόνοι τους τη διαδρομή τους. Όπως γράφει και στη σελίδα της εκδήλωσης,

Δρόμοι, πεζόδρομοι, σκάλες, λόφοι, αλάνες, πάρκα… οποιαδήποτε διαδρομή διαλέξεις είναι επιλογή σου. Απλά 5 σφραγίδες έξω από το Bios!

Δεν ξέρω αν θα πάω στο alleycat cycle race. H ιδέα φαίνεται εξαιρετικά διασκεδαστική, αλλά ένας αγώνας μέσα στην πόλη, χωρίς σχετικές κυκλοφοριακές ρυθμίσεις (που ούτως ή άλλως για τη φύση του alleycat race δεν είναι αρκετές), μπορεί να είναι επικίνδυνος, τόσο για τους διαγωνιζόμενους, όσο και για τους περαστικούς. Ίσως να φτάίει βέβαια που είμαι πια 34, με γυναίκα και παιδί…

Όσοι πιστοί πάντως, προσέλθετε στο http://local-athens.blogspot.com/ για να μάθετε περισσότερα.

Οταν προ καιρού αγόρασα το Boardwalk μου, είχα επικοινωνήσει με την εταιρία λειτουργίας του μετρό της Αθήνας (ΑΜΕΛ), ζητώντας να μάθω αν υπάρχει σχετική πρόβλεψη στον κανονισμό λειτουργίας σχετικά με την είσοδο αναδιπλούμενων ποδηλάτων στους συρμούς.

Ιδού η επικοινωνία μας:
[Read more…]

Το θέαμα είναι σύνηθες και το βλέπουμε είτε ποδηλατώντας είτε περπατώντας στην πόλη. Αυτοκίνητα που παρκάρουν παντού, δείχνοντας αξιοζήλευτη αδιαφορία για τους υπόλοιπους. Διαβάσεις πεζών, ράμπες καροτσιών, διάδρομοι τυφλών, πεζοδρόμια, όλα έχουν φτιαχτεί για ένα και μόνο λόγο: για να παρκάρει ο γενναίος νεοέλληνας απόγονος των “καβάλα πάν’ στην εκκλησιά, καβάλα προσκυνάνε” αρματωλών και κλεφτών το τετράτροχο υποζύγιό του.

Κάποιοι από μας, όταν βλέπουμε κάτι τέτοιο, το προσπερνάμε ως τόσο συνηθισμένο που καταντάει βαρετό. Κάποιοι άλλοι μπορεί να στραβομουτσουνιάσουμε και να συνεχίσουμε το δρόμο μας, ενώ ίσως να υπάρχουν κι αυτοί που καλούν την τροχαία για να επιβαλλει την τάξη. Τα μέλη των ακτιβιστών Street Panthers όμως, που χαρακτηρίζονται ως “οργισμένοι πεζοί από τη Θεσσαλονίκη”, έχουν διαλέξει μια πιο δυναμική, εντός των ορίων της κοσμιότητας πάντως, αντίδραση: τα αυτοκόλλητα διαμαρτυρίας που έχουν τυπώσει και κολλάνε στα τζάμια αυτοκινήτων που παρκάρουν αδιαφορώντας για όλους τους υπόλοιπους.

Ανεξάρτητα από το αν ο ακτιβισμός σας βρίσκει σύμφωνους ως τρόπος δράσης (προσωπικά βρίσκω ότι μπορεί να διολισθήσει σε εύκολο παιχνίδι εντυπώσεων ή σε επικίνδυνο εξτρεμισμό), η σελίδα των StreetPanthers είναι ενδιαφέρουσα, για να μάθετε τη δράση και το σκεπτικό τους.

Ένα από τα πλεονεκτήματα της κίνησης με ποδήλατο, είναι ότι έχεις μεγαλύτερη επαφή με το περιβάλλον. Βλέπεις και αντιλαμβάνεσαι καλύτερα το τι συμβαίνει γύρω σου. Τις προάλλες λοιπόν, είδα μια χαριτωμένη νεοελληνική σκηνή έξω από το γραφείο μου, όπως κατέφτανα με το ποδήλατο.

Ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ με δύο επιβάτες εκινείτο στο χώρο έξω από το γραφείο μου. Οι επιβάτες ήθελαν να πιουν καφέ και να φάνε και ένα κρουασάν από το φούρνο που βρισκόταν στο δρόμο, θέση για πάρκινγκ όμως πουθενά. Τι να κάνουν; Απλο! Ανάβουν το φάρο του ασθενοφόρου, μπαίνουν ανάποδα σε ένα δρόμο (με αρκετή κίνηση και μία μόνο λωρίδα) και από εκεί κατεβαίνει ο οδηγός για το φούρνο. Φυσικά κανείς από τους 5-6 οδηγούς αυτοκινήτων που εγκλωβίστηκαν δε διαμαρτυρήθηκε ή κόρναρε, αφού το μόνο που έβλεπαν μπροστά τους ήταν ένα ασθενοφόρο, να έχει αναμένο το φάρο και να βρίσκεται ανάποδα σε ένα δρόμο, άρα συμπέραιναν ότι πρόκειται για κάτι σοβαρό.

Μετά από 3-4 λεπτά ο οδηγός επέστρεψε με τους καφέδες και τα κρουασάν, μπήκε στο ασθενοφόρο και έφυγε, ενώ εγώ δεν κρατήθηκα και πήρα μια φωτογραφία για του λόγου το αληθές.

Σίγουρα το συμβάν είναι ασήμαντο και δεν προκλήθηκε κακό σε κανένα. Άλλωστε κανείς δεν έπαθε τίποτα περιμένοντας 4 λεπτά μέσα στο αυτοκίνητό του. Είναι όμως ενδεικτικό του πώς αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι σε αυτή τη χώρα την έστω και ελάχιστη δύναμη μπορεί να έχουν και το πώς την αξιοποιούν.

Στη φωτογραφία έχω καλύψει τον αριθμό πινακίδας και οχήματος του ασθενοφόρου για λόγους διακριτικότητας.