Ποδηλατώντας στην πόλη

Ο υπουργός είχε μόλις τελειώσει τη μεγαλειώδη του ομιλία για τη νέα Εθνική Οδό Ι-119, όταν οι δημοσιογράφοι ετοίμασαν τις ερωτήσεις τους για την επερχόμενη συνέντευξη τύπου.

- “Δυστυχώς, δεν έχω τις τενικές γνώσεις για να απαντήσω πλήρως σε όλες τις ερωτήσεις σας. Μαζί μας όμως έχουμε και τον κ. Ι.Π., μηχανικό και υπεύθυνο της σχεδίασης και εποπτείας όλου του έργου, ο οποίος είναι ο καθ’ ύλην αρμόδιος για να λύσει όλες σας τις απορίες”.

Έτσι, οι ερωτήσεις προς τον κ. Ι.Π. άρχισαν να πέφτουν βροχή.

Δημοσιογράφος Α: Κύριε Ι.Π., μερικοί από μας επισκεφτήκαμε τη νέα Εθνική Οδό πριν από τα εγκαίνιά της και ειλικρινά μερικά πράγματα μας φάνηκαν ακατάληπτα. Κατ’ αρχήν, γιατί αυτός ο δρόμος δε συνδέεται με κανέναν άλλο κεντρικό δρόμο και δεν ξεκινάει ούτε φτάνει σε κάποια πόλη;

Ι.Π.: Πολύ γρήγορα, κατά τη σχεδίαση της Ι-119, αντιληφθήκαμε ότι αν συνδεόταν με άλλες οδούς ή συνέδεε πόλεις μεταξύ τους, τότε πολύ σύντομα θα γέμιζε αυτοκίνητα και η οδήγηση σε αυτή δε θα ήταν ευχάριστη. Επιθυμία και φιλοδοξία μας είναι η Ι-119 να είναι ένα σκαλί πιο πάνω από τους συνηθισμένους δρόμους ταχείας κυκλοφορίας και έτσι αποφασίσαμε να μη τη συνδέσουμε με πόλεις ή άλλες οδούς.
[Read more…]

Είτε το πήρες με 100 ευρώ από το super market, είτε ξόδεψες τετραψήφιο νούμερο για να το κάνεις δικό σου, το σίγουρο είναι ότι δε θες το ποδηλατάκι σου να κάνει φτερά μια ωραία πρωία (ή μεσημβρία - δε θα τα χαλάσουμε εκεί).

Επειδή η γνώση και η πρόληψη είναι καλύτερα από το κατόπιν εορτής μαλλιοτράβηγμα λοιπόν, στη σελίδα των Ποδηλατών θα βρείς ένα καλό άρθρο για τη φύλαξη, ασφάλιση και εξασφάλιση του ποδηλάτου.

Θυμάμαι ότι μικρός σνόμπαρα αφάνταστα τα ποδήλατα με καλάθια, σχάρες, φτερά και άλλα αξεσουάρ. Τα θεωρούσα γυναικεία, γεροντίστικα και δεν ξέρω εγώ τι άλλο. Φυσικά, άλλο να είσαι δέκα χρονών και να τριγυρνάς με ένα αγριωπό (λέμε τώρα…) BMX στις αλάνες του Χαλανδρίου (οι οποίες δεν υπάρχουν πια), τσαλαβουτώντας στις λάσπες, και άλλο να πηγαίνεις το πρωί στο γραφείο ή για ψώνια στο super market με το ποδήλατο σου. Στη δεύτερη περίπτωση εκτιμάς και τα φτερά, για να μη γίνονται χάλια τα ρούχα σου σε κάθε λακούβα, και τα καλάθια και τις σχάρες, για να μεταφέρεις πράγματα. Φυσικά, για τη μεταφορά πραγμάτων υπάρχει πάντα η λύση σου σακιδίου πλάτης, αλλά γιατί να κουβαλάω εγώ το βάρος και όχι το ποδήλατο; Και γιατί να ιδρώνω τόσο πολύ το καλοκαίρι από την τριβή του σακιδίου στην πλάτη;

Έτσι, πριν λίγο καιρό έβαλα μια βάση KlickFix (γερμανικό σύστημα μεταφοράς αντικειμένων για ποδήλατα) στο τιμόνι και μαζί πήρα ένα τσαντάκι, το οποίο προσαρμόζεται στη βάση (και αφαιρείται με ένα κουμπάκι από αυτήν), το οποίο και χρησιμοποιώ καθημερινά.

Γενικώς η λύση αυτή είναι αρκετά πρακτική, αλλά όχι και τέλεια. Ίσως θα ήταν καλύτερα να έπαιρνα τη βάση για το παλουκόσελο (στην οποία προσαρμόζονται τα ίδια τσαντάκια), αλλά προτίμησα να τα έχω μπροστά μου. Το μειονέκτημα είναι ότι το βάρος της τσάντας επηρεάζει τον έλεγχο του τιμονιού και χρειάζεται και κάποια παραπάνω προσοχή κατά τη στάθμευση με το stand για να μην πέσει το ποδήλατο. Κάποια καλύτερα ποδήλατα από το δικό μου έχουν στο σκελετό ειδικές τρύπες για τοποθέτηση τέτοιας βάσης, που φέρνουν το βάρος πιο χαμηλά και επηρεάζουν λιγότερο.

Αν δεν είχα ποδήλατο με τροχούς 20′’, θα επέλεγα κάποια λύση για σχάρα, αλλά στους τόσο μικρούς τροχούς αυτό δεν είναι πάντα εφικτό, γιατί η σχάρα είναι αρκετά χαμηλά και κοντά στο πετάλι, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι αναβάτες να χτυπάνε το τσαντάκι σχάρας με τη φτέρνα όπως κάνουν πετάλι. Θα πρέπει το τσαντάκι να είναι μικρό και να τοποθετηθεί αρκετά πίσω για να αποφευχθεί αυτό.

Τις προάλλες απέκτησα κι ένα αφαιρούμενο καλαθάκι για τη βάση που έχω πάρει. Χθες, πέρασα μια βόλτα από το φυτώριο για να εξοπλιστώ με γλαστράκια βασιλικούς και δυόσμους. Μια χαρά χώρεσαν στο καλάθι…

Έχω λοιπόν ένα ποδήλατο που θα το κορόιδευα μικρός :)

(Στη φωτογραφία η θέση του τιμονιού φαίνεται λίγο περίεργη, γιατί το έχω γυρίσει από την αντίθετη μεριά του stand, ώστε να μην πέσει το ποδήλατο λόγω του βάρους του καλαθιού με τις γλάστρες).

Κρίμα που το χάσαμε το Ergomax, αλλά πρακτικώς τον τελευταίο καιρό το χρησιμοποιούσα ελάχιστα. Οι πιο πολλές μετακινήσεις μου είναι μέσα στην πόλη και αυτές πλέον τις κάνω με το Boardwalk. Ειδικά τον τελευταίο καιρό, χρησιμοποιώ πολύ το μετρό και τον ηλεκτρικό και έχω να παρατηρήσω τα εξής:

1. Είναι πάρα πολλοί αυτοί που με ρωτάνε για το ποδήλατο. Πόσο κάνει, πού το βρήκα, αν έχει ταχύτητες, αν διπλώνει εύκολα και διάφορα άλλα. Κατ’ ουσία, λειτουργώ σα μια κινητή διαφήμιση της Dahon. Νομίζω ότι πρέπει να ζητήσω ποσοστά!

2. Εύλογο λοιπόν το συμπέρασμα: Αν θες να γνωρίσεις κόσμο, πάρε ένα κουταβάκι ή ένα αναδιπλούμενο ποδηλατάκι.

3. Όλον αυτόν τον καιρό, έχω δει μόνο άλλον ένα χρήστη αναδιπλούμενου ποδηλάτου (επίσης Boardwalk) να μετακινείται με μετρό ή ηλεκτρικό. Κρίμα, ειδικά αν λάβουμε υπόψη το καθεστώς απαγόρευσης των “κανονικών” ποδηλάτων στο μετρό.

4. Συμβαίνει συχνά να με κοιτάνε με περιέργεια οι φύλακες του μετρό, αλλά μόνο μια φορά κάποιος με πλησίασε, στην αποβάθρα στο Μοναστηράκι, ενώ είχα το ποδήλατο ανά χείρας, για να με ρωτήσει “αν σκοπεύω να το κρατήσω διπλωμένο κατά τη διαδρομή μου”! Υποθέτω πως η προοπτική να το ανοίξω και να κάνω βόλτες μέσα στο βαγόνι του φαινόταν υπαρκτή.

5. Η καταπληκτική νεοελληνική συνήθεια αυτών που περιμένουν το συρμό να μπαίνουν στο βαγόνι πριν βγουν οι προηγούμενοι επιβάτες του γίνεται απείρως ενοχλητικότερη όταν έχεις να κουβαλήσεις κι ένα ποδήλατο, έστω και αναδιπλούμενο.

6. Αποφάσισα να τυπώσω μερικές σελίδες από αυτό το blog με στοιχεία για τα αναδιπλούμενα ποδήλατα και το δικό μου συγκεκριμένα. Θα εξυπηρετήσει όσους μου ζητάνε πληροφορίες και ψάχνονται για ένα στυλό, εν κινήσει, μέσα στο βαγόνι.

7. Το μέγεθος του διπλωμένου ποδηλάτου και ο χώρος πίσω από την πλάτη των καθισμάτων βρίσκονται σε μια κοσμική αρμονία - μοιάζουν φτιαγμένα το ένα για το άλλο!

Ήταν μια από αυτές τις μέρες… Φεύγω το πρωί από το σπίτι με το Dahon, στο δρόμο με πιάνει λάστιχο, επιστρέφω το ποδήλατο στο σπίτι γιατί δεν είχα χρόνο να το φτιάξω και κατεβαίνω προς το μετρό με το Ergomax. Κανονικά θα κατέβαινα μέχρι το γραφείο με αυτό, αλλά το απόγευμα έπρεπε να πάω στον Πειραιά και αφού δεν επιτρέπεται η μεταφορά ενός μη αναδιπλούμενου ποδηλάτου στο μετρό, είπα να το αφήσω στην Εθνική Άμυνα και να το πάρω το βράδυ.

Φρούδες ελπίδες. Το ποδήλατο είχε κάνει φτερά. Στη θέση του βρήκα έναν συνδετήρα (!), που προφανώς χρησιμοποιθήκε για την παραβίαση της κλειδαριάς.

Είχα τη γνώμη, όπως είχα γράψει και σε παλιότερο άρθρο, ότι ο σταθμός του μετρό στην Εθνική Άμυνα είναι από τους ασφαλέστερους για στάθμευση ποδηλάτων, γιατί είναι σε πολύ κεντρικό σημείο και με σχετική παρουσία Αστυνομίας (λόγω των Υπουργείων Εθνικής Άμυνας και Μεταφορών που βρίσκονται αντίστοιχα στις δύο εξόδους του σταθμού). Όπως φαίνεται, αυτά τα στοιχεία είναι ανεπαρκή για πλήρη ασφάλεια. Παρεπιπτόντως, μου είχαν και παλιότερα, το 2003, κλέψει ένα ποδήλατο, ένα όμορφο αγωνιστικό Peugeot του 1988 με αλλαγμένο τιμόνι και σασμάν ώστε να θυμίζει πιο πολύ fitness bike, που το είχα δέσει ένα τετράγωνο από τη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής. Μάλλον είναι καιρός να αναθεωρήσω τα κριτήρια ασφαλούς στάθμευσης που έχω…

Τέλος πάντων. Δύο χρόνια και γύρω στα 2000 χιλιόμετρα μετά, στις 7 Μαίου 2005, οι δρόμοι μας χώρισαν με το Ergomax. Παρ’ ότι από τότε που πήρα το Boardwalk είχα αρχίσει να το χρησιμοποιώ πολύ σπάνια μέσα στην Αθήνα, εντούτοις θεωρώ ότι ήταν μια πολύ καλή αγορά, που μου επέτρεψε και να κινούμαι ξεκούραστα στην πόλη και να κάνω και μακρυνές βόλτες στην άσφαλτο και να βγαίνω και σε ήπιους χωματόδρομους χωρίς πρόβλημα. Καλή του τύχη και συγχαρητήρια στο κλεφτρόνι, διάλεξε καλό ποδήλατο.

Υ.Γ. Αν κάποιος φίλος επισκέπτης δει πουθενά το ποδήλατο (Ideal Ergomax μοντ. 2005, ασημί, με πρόσθετη μαύρη σχάρα, ασημένια φτερά πόλης, και χαρακτηριστικό αποχρωματισμό της μπάρας του τιμονιού ), ας κάνει τον κόπο να μου στείλει ένα μήνυμα.