Ποδηλατώντας στην πόλη

Χειροποίητος σιδερένιος σκελετός από Dawes MTB της δεκαετίας του 90, περιμένει να γίνει ένα όμορφο και λειτουργικό ποδήλατο πόλης. Αν ανεβάζω στο blog τα διάφορα στάδια της διαδικασίας, ίσως και να πείσω τον ευαυτό μου να το ολοκληρώσω… στα πλαίσια αυτά λοιπόν, ιδού μια φωτογραφία του σκελετού όπως είναι τώρα.

Επειδή φοβάμαι ότι και πάλι θα το αμελήσω, παραλείπω προλόγους και δημοσιεύω φωτογραφίες ποδηλάτων που τράβηξα σε παλιότερο ταξίδι μου στη Βόννη - είχα κατα νου καιρό να το κάνω αλλά όλο το ξέχναγα!

Ιδού λοιπόν ένα καταπληκτικό Moulton με drop τιμόνι και ένα παιδικό trailer, σταθμευμένο στο δρόμο.

“Εξωτικό” recumbent, παρκαρισμένο δίπλα σε ένα σπαστό.

Παλιό αναδιπλούμενο στο οποίο έχει τοποθετηθεί ειδοποίηση από το δήμο, που ζητά την άμεση μετακίνησή του λόγω παράνομης στάθμευσης!

Πολύ περίεργος ο σκελετός αυτού του Riese und Muller

Το Full Throttle είναι ένα από τα κορυφαία adventure παιχνίδια που κυκλοφόρησαν ποτέ. Καταπληκτικά ζωγραφισμένα στο χέρι γραφικά, χιούμορ, έξυπνοι διάλογοι, ωραίοι γρίφοι… ήταν αριστούργημα. Ο παίκτης έπαιζε το ρόλο του Ben, αρχηγού μιας ομάδας μηχανόβιων, που έμπλεκαν στα πλοκάμια μιας μεγάλης πλεκτάνης.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Θυμήθηκα τις προάλλες το παιχνίδι. Κάπου στην αρχή, ο Ben οδηγεί τη μηχανή του σε μια ατέλειωτη ευθεία, ξυπνάνε μνήμες Steppenwolf και μονολογεί: “When I’m on the road, I’m indestructible”. Λίγα λεπτά μετά, ο Ben βρίσκεται λιπόθυμος στο δρόμο και η μηχανή του έχει πάρει φωτιά.

Η δικιά μου ιστορία είναι πιο μπανάλ - οδηγούσα αφηρημένος, δε φορούσα κράνος (είχα μαζί το καινούργιο μου κράνος αλλά ήθελα να το αλλάξω γιατί μου ήταν μικρό!), βγήκα γρήγορα από μια πλατεία, έκοψα απότομα το τιμόνι… και με τη συνδρομή κάποιων χαλικιών στο δρόμο έφαγα μια μεγαλόπρεπη τούμπα. Απολογισμός: λιγότερο όμορφο πρόσωπο, συνδεσμικές κακώσεις στους καρπούς και εγκαύματα τριβής στο σώμα… α, και μια στραβωμένη μανέτα.

Εννοείται ότι ουδείς σταμάτησε να βοηθήσει ή να ρωτήσει αν είμαι καλά!

Μετά από μια διδακτική πεντάωρη αναμονή στον Ευαγγελισμό (που σε κάνει να νοιώθεις περδίκι, βλέποντας σε τι κατάσταση φτάνουν άνθρωποι σε νοσοκομείο που εφημερεύει), είμαι πλέον μια χαρά.

Συμπεράσματα:
- Αν φόραγα κράνος, μάλλον θα γλύτωνα το χτύπημα στο πρόσωπο.
- Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι η δική μας απρόσεκτη οδήγηση.
- Παρά τα αντανακλαστικά γατόπαρδου που όπως κάθε ποδηλάτης θεωρώ ότι έχω, το μόνο που πρόλαβα να κάνω ήταν να μουρμουρίσω: “ω ρε π****η μου” :)
- Είναι εύκολο να πέσεις! Stay alert λοιπόν.

ΥΓ. Για να μην αδικούμε τον Ben, για την πτώση του φταίει το σαμποτάζ που του έκαναν.

“Steel is real”: αγαπημένο σύνθημα για τους φανατικούς των σιδερένιων ποδηλάτων. Το ατσάλι είναι αληθινό λοιπόν. Μάλλον δε σημαίνει και πολλά αυτή η φράση. Και το αλουμίνιο είναι αληθινό. Και το τιτάνιο είναι αληθινό. Δεν υπάρχει ψεύτικό υλικό κατασκευής ποδηλάτων. Αυτό που είναι ψεύτικο όμως, είναι οι υποσχέσεις που μας κατακλύζουν όταν η τεχνολογία συναντά το marketing. Η ποδηλασία χρειάζεται περισσότερο πόδια και καρδιά, παρά υπερελαφριά κράματα και διαστημικές τεχνολογίες.

Σε κάθε περίπτωση, η συζήτηση για τα υλικά κατασκευής των ποδηλάτων είναι τεράστια και προσωπικά δε νοιώθω και καταρτισμένος για να συμετάσχω σε αυτήν. Ξέρω όμως ότι τα πιο αγαπημένα μου ποδήλατα ήταν σιδερένια (CroMo συγκεκριμένα), συνδυάζοντας ευχάριστη οδική συμπεριφορά, αντοχή και αισθητική που μου ταιριάζει (αναφέρομαι στους λεπτούς σιδερένιους σωλήνες και στις μούφες).

Έτσι, έχω δει δύο σιδερένια κουρσάκια που πολύ μου αρέσουν και για την ώρα χαζεύω σε φωτογραφίες… ίδωμεν αν η σχέση μας θα προχωρήσει. Πρόκειται για το Specialized Allez Steel και το Kona Kapu. Το Kona είναι ποδήλατο ανώτερης κατηγορίας, ελαφρύτερο και με πολύ καλύτερα περιφερειακά (έχει και μούφες, ενώ το Specialized είναι με TIG συγκολλήσεις), αλλά επίσης είναι και κατά πολύ ακριβότερο: περίπου 630€ κάνει το το Allez Steele, ενώ το Kapu πωλείται στα 1500€ (σε προσφορά - η αρχική τιμή είναι 1999€).

Είναι όμως και τα δύο πολύ όμορφα.

Ξέρετε άλλα τέτοιου τύπου ποδήλατα που να πωλούνται στην Ελλάδα;

Α, και για να κλείσουμε με σύνθημα, όπως αρχίσαμε, πώς είναι το άλλο που φωνάζουν οι retro-φανατικοί; “Holy Cromoly”!

Έχω γράψει παλιότερα για το ποδήλατο με το οποίο πήγαινα βόλτες τη “μεγάλη” μου κόρη - ένα παλιό Puch που υπεξαίρεσα από ένα φίλο και συμμάζεψα στον Αλτιπαρμάκη.

Η λύση αυτή ήταν καλή για βολτίτσες, αλλά είχε τα προβλήματά της:
- Όριο βάρους για τα μπροστινά παιδικά καθίσματα είναι τα 15 κιλά και η δεσποινίς τα ξεπέρασε.
- Το πεταλάρισμα ήταν δύσκολο γιατί τα πόδια έβρισκαν στο κάθισμα.
- Το ίδιο το ποδήλατο δεν ήταν και στην πρώτη νιότη και οι ανηφόρες κοντά στο σπίτι μου δεν αστειεύονται!
- Αρχίσαμε παιδικό σταθμό! Για την καθημερινή μετακίνηση προς τα εκεί λοιπόν και μετά προς το γραφείο χρειαζόταν κάτι καλύτερο.

Οπότε, θυσιάστηκε το εξαιρετικό fixed κουρσάκι της Kona (Paddy Wagon ), για να αντικατασταθεί από ένα Trek 4300, που απαρνήθηκε το χωμάτινο παρελθόν του και μετατράπηκε σε σχολικό. Ιδού λοιπόν!

Πρέπει να ομολογήσω ότι στη Bασιλική άρεσε περισσότερο ο παλιός τρόπος μετακίνησης, αφού όπως έχω ξαναγράψει είναι πιο ενδιαφέρον να βλέπει κανείς το δρόμο μπροστά του ενώ τον χτυπά το αεράκι, παρά την πλάτη του μπαμπά, αλλά τι να κάνουμε… ανάγκα και οι κόρες πείθονται. Τώρα στενοχωριέται όταν κάποιες μέρες την πηγαίνω με αυτοκίνητο.