Την προηγούμενη εβδομάδα, καθώς κατέβαινα τη Μεσογείων με το Dahon, είχα ένα ατυχηματάκι. Ημουν στο ύψος των Αμπελοκήπων, εκεί που η Μεσογείων χωρίζεται σε τρία τμήματα, με κατεύθυνση προς Μιχαλακοπούλου, Βασιλίσσης Σοφίας και Αλεξάνδρας. Είχα μπει στο κομμάτι προς Αλεξάνδρας και πήγαινα στη μεσαία λωρίδα, ήσυχα κι ωραία, όταν Ξαφνικά και χωρίς καμία προειδοποίηση, ο οδηγός του αυτοκινήτου στα δεξιά και μπροστά μου σταματάει και ανοίγει την πόρτα, χτυπώντας με. Ευτυχώς δεν έπεσα, γιατί πήγαινα σιγά και το χτύπημα ήταν στο τιμόνι και όχι στο σώμα μου.
Ο λόγος του ανοίγματος της πόρτας; Ο οδηγός είχε κάνει σήμα στο προπορευόμενο ταξί να σταματήσει, για να επιβιβαστεί σε αυτό ο συνεπιβάτης του. Άνοιξε την πόρτα χωρίς να σκεφτεί να ελέγξει… και το “κακό” έγινε. Τουλάχιστον ζήτησε συγγνώμη.
Γενικά, επειδή η περίπτωση χτυπήματος από πόρτα είναι αρκετά συχνή, αποφεύγω να πηγαίνω κοντά σε παρκαρισμένα αυτοκίνητα, αλλά για τέτοιες περιπτώσεις που ένα κινούμενο αυτοκίνητο ξαφνικά σταματά και ανοίγει την πόρτα δεν έχω εκπαιδευτεί.
Μετά από αυτό το συμβάν, κάθησα να σκεφτώ όλα τα ατυχηματάκια που είχα στη ζωή μου ποδηλατώντας:
- Η αρχή έγινε την πρώτη μέρα (ωραία αρχή) που έκανα χωρίς βοηθητικές… κάπου 5-6 χρονών. Έχασα τον έλεγχο και έπεσα πάνω σε ένα άλλο ποδήλατο, με αποτέλεσμα να κάνω τέσσερα ράμματα.
- Πολλά πολλά χρόνια μετά, κάπου στα 23 μου, και αφού στο ενδιάμεσο είχα παρατήσει το ποδήλατο, πηγαίνοντας ανάποδα στη δεξιά λωρίδα της Μεσογείων (Darwin Awards nominee…), έπεσα πάνω σε ανύποπτη οδηγό που εκείνη τη στιγμή έστριβε στη λεωφόρο και φυσικά δεν με είδε. Η μπροστινή ρόδα στραπατσαρίστηκε, αλλά εγώ, εκτός από κάποιες γρατζουνιές, ήμουν καλά. Στη σύγκρουση είχα σπάσει το φανάρι του αυτοκινήτου και προσφέρθηκα να το πληρώσω, αλλά η οδηγός ήταν τόσο σοκαρισμένη, που της αρκούσε ότι ήμουν καλά. Μετά από αυτό το συμβάν πείστηκα ότι δεν είναι ασφαλέστερο να πηγαίνω αριστερά και αντίθετα από την κίνηση, “για να βλέπω καλύτερα τα αυτοκίνητα”.
Από το 2003, που κινούμαι σχεδόν αποκλειστικά με ποδήλατο, είχα μόνο δύο ατυχηματάκια:
- Μια φορά είχα γλυστρήσει σε βρεγμένο δρόμο και έπεσα, χωρίς συνέπειες για μένα και το ποδήλατο.
- Πέρυσι είχα πέσει (πάλι μόνος μου!), με αποτέλεσμα μερικές γερές γρατζουνιές και κακώσεις στους καρπούς - τα είχα γράψει και στο http://www.paraschis.gr/citycycle/?x=entry:entry100712-094759
Κατά τ’ άλλα, υπήρξαν και κάποιες φορές που κινδύνεψα να με χτυπήσουν αυτοκίνητα, αλλά ένας συνδυασμός προσοχής, εμπειρίας και τύχης το απέτρεψαν.
Γιατί τα γράφω αυτά; Μάλλον για να θυμήσω στον εαυτό μου ότι οι κίνδυνοι στην ποδηλασία (τις περισσότερες φορές) προέρχονται τελικά από τον ίδιο τον ποδηλάτη και όχι από άλλους.
Αποφάσισα σήμερα το πρωί, για λόγους άγνωστους και σε μένα, να στηρίξω τη φωτογραφική μηχανή στο ποδήλατο και να βιντεοσκοπήσω την πρωινή μου διαδρομή προς το γραφείο - έτσι, για να έχουν και οι μη ποδηλάτες μια ιδέα του πώς είναι να κινείσαι στους αθηναικούς δρόμους με το ποδήλατο, συνυπάρχοντας με τα αυτοκίνητα.
Αποφάσισα να επαναλάβω το πείραμα χρονομέτρησης των μετακινήσεών μου με ποδήλατα διαφορετικών δυνατοτήτων και επιδόσεων, για να δω πόσο, εν τέλει, η ποιότητα ενός ποδηλάτου επηρεάζει την ταχύτητα με την οποία κινούμαστε στην πόλη.
Όπως είχα γράψει και στην προηγούμενη ανάρτηση, η απόσταση που διανύω, σύμφωνα με το GPS, είναι 5.35 χιλιόμετρα, με μέγιστη κλίση 4% και συνολική ανάβαση 179 μέτρων. Παρεπιπτόντως, για τη μέγιστη κλίση έχω δει και τιμές από 2% έως 38% - υποθέτω ότι η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Πρόκειται πάντως για μια διαδρομή που στο τελευταίο κομμάτι της είναι πολύ ανηφορική.
Ιδού τα νούμερα (κλικ για μεγαλύτερο μέγεθος):
Σημειώσεις:
- Τη διαδρομή την έκανα δυο φορές με το Specialized, γιατί είχα εκπλαγεί με το πόσο αργά είχα πάει την πρώτη φορά. Το πρόβλημα βέβαια με την κούρσα δεν είναι το αν μπορεί να πάει πιο γρήγορα από τα υπόλοιπα, αλλά αν μπορεί να το κάνει μέσα στην κίνηση. Επίσης και τα ξεκινήματα δεν είναι γρήγορα, λόγω του βάλε/βγάλε το πόδι στο καλουπιέ. Τη δεύτερη “γρήγορη” διαδρομή την έκανα με διάθεση να πάω γρήγορα, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες.
- Δυστυχώς πούλησα το Trek 4300 πριν προλάβω να κάνω τη μέτρηση.
- Το Giant είναι της γυναίκας μου και λόγω του μικρού σκελετού (15′’) δε μου είναι βολικό. Με βάση τα νούμερα, είναι το ταχύτερο και σίγουρα το πιο άνετο ποδήλατο για αστικές διαδρομές. Το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής ήταν κουραστικό παρά την υποβοήθηση.
- Μηδαμινός είναι ο συμβιβασμός απόδοσης που πρέπει να κάνει κάποιος με ένα σπαστό στην πόλη.
- Τελικά είναι τόσες οι καθυστερήσεις στην αστική ποδηλασία (φανάρια, κίνηση, επαγρύπνηση για τα άλλα οχήματα) που οι διαφορές αμβλύνονται σε εντυπωσιακό βαθμό.
Προχθές θέλησα να ελέγξω πόσο ρόλο παίζουν τελικά οι επιδόσεις ενός ποδηλάτου στην ταχύτητα μετακίνησης στην πόλη. Αποφάσισα να χρονομετρήσω πόση ώρα κάνω να επιστρέψω στο σπίτι, παίρνοντας τη μια μέρα ένα πολύ παλιό και βαρύ ποδήλατο και την άλλη ένα αρκετά σβέλτο κουρσάκι. Η διαδρομή είναι αρκετά ανηφορική, με μέγιστη κλίση 4% και συνολική ανάβαση 179 μέτρων. Τα πρώτα 3.5 χλμ είναι σε κεντρικούς δρόμους με αρκετή κίνηση, ενώ τα υπόλοιπα σε σχετικά άδειους προαστιακούς δρόμους.
Έτσι, πήρα τη μια μέρα για το γραφείο το Puch - ένα ποδήλατο 25 ετίας, με 5 ταχύτητες, πολύ βαρύ, με το επιπλέον βάρος ενός παιδικού καθίσματος και πεταλιέρα σε άθλια κατάσταση (αλλά αυτά τα πετάλια με τις σφήνες αρνούνται να βγουν…). Το ποδήλατο πρέπει να ζυγίζει πάνω από 20 κιλά.
Για μια απόσταση 5.35 χιλιομέτρων, έκανα 30:13 ‘’, από τα οποία τα 24:54 ήταν πραγματική κίνηση και τα υπόλοιπα αναμονή. Η μέση ταχύτητα ήταν 12.8 χλμ/ώρα.
Την άλλη μέρα, πηρα ένα Specialized Allez Steel, ένα ατσάλινο κουρσάκι που μπορεί, ζυγίζοντας γύρω στα 10,5 κιλά, να είναι βαρύ σε σχέση με τις σύγχρονες κούρσες, αλλά δεν παύει να είναι πολύ πιο γρήγορο, πολύ πιο ελαφρύ και πολύ πιο αποδοτικό από το Puch.
Για την αντίστοιχη διαδρομή έκανα 24:03′’, από τα οποία 20:32 ήταν πραγματική κίνηση, με μια μέση ταχύτητα γύρω στα 15χλμ/ώρα.
Αξιοσημείωτο στοιχείο υπεροχής της κούρσας είναι ότι στο τελευταίο και πιο ανηφορικό κομμάτι της διαδρομής, η ταχύτητά μου με το Puch ήταν 12χλμ/ώρα, ενώ με το Specialized ήταν 19χλμ/ώρα.
Κατά τα άλλα, μέσα στην κίνηση τα δυο ποδήλατα κινούταν περίπου με την ίδια ταχύτητα. Το Puch, λόγω πιο όρθιας θέσης οδήγησης και μικρότερων τροχών ήταν πιο ευέλικτο, ενώ το Specialized όταν έβρισκε ανοικτό πεδίο μπροστά του ήταν βέβαια πιο γρήγορο. Πού υπάρχει όμως αυτό το ανοικτό πεδίο στην Αθήνα;
Συμπεράσματα δεν υπάρχουν από μέρους μου - τα αφήνω στους αναγνώστες.
… και μαζί της έπεσε και η κυκλοφορία των ποδηλάτων.
Γενικά τα ποδήλατα στην πόλη αυξάνονται. Πες λόγω κρίσης, πες λόγω μόδας, πες λόγω συνειδητοποίησης… ο΄ποια και αν είναι η αιτία, κάθε μέρα πλέον βλέπω αρκετά ποδήλατα στο δρόμο… αλλά όχι όταν βρέχει. Κι όμως, με λίγη προετοιμασία, η οδήγηση στη βροχή δεν είναι πρόβλημα, ίσα-ίσα είναι διασκεδαστική. Σίγουρα είναι διασκεδαστικότερη από το πολύωρο στρίμωγμα στα ΜΜΜ ή το κόλλημα στην κίνηση με τη μέση “ταχύτητα” στα επίπεδα σαλιγγαριού.
Όλα αυτά βέβαια αν είσαι στεγνός, γιατί ειλικρινά το να φτάνεις στη δουλειά σου βρεγμένος και παγωμένος δεν είναι τόσο διασκεδαστικό.
Τι χρειάζεται για να οδηγήσεις στη βροχή χωρίς πρόβλημα; Φτερά για να μη γεμίσεις λάσπες, λάστιχα με επαρκές κράτημα (αφήστε το κουρσάκι ή το mountain με τα τρακτερωτά λάστιχα να ξεκουραστεί), καλά φώτα για να βλέπεις και να σε βλέπουν στην περιορισμένη ορατότητα της βροχής, κράνος σίγουρα γιατί, όπως και να το κάνουμε, ο δρόμος είναι πιο γλιστερός και βέβαια, ένα καλό αδιάβροχο.
Τι σημαίνει καλό αδιάβροχο για το ποδήλατο; Σημαίνει κάτι ελαφρύ, στεγανό, μέσα στο οποίο να μην ιδρώνεις, που να μπορεί να καλύπτει όλο σου το σώμα και ενδεχομένως και πράγματα που κουβαλάς. Το καταλληλότερο κατά τη γνώμη μου είναι ένα τύπου poncho.
