… που αποδείχτηκαν πολύ φιλόξενα. Όπως έχω γράψει και παλιότερα, τελικά ο σκελετός του Allez, όσο και αν το παίδεψα με πιο κοντό λαιμό, μικρορυθμίσεις στη σέλα και στην κλίση του τιμονιού, παραήταν μεγάλος και έτσι τον αντικατέστησα με έναν 53άρι σκελετό Concorde. Ο σκελετός του Allez πουλήθηκε και μόλις χθες έλαβα από το νέο ιδιοκτήτη μια φωτογραφία με το πώς τον έντυσε. Ομολογώ ότι έχει κάνει πολύ καλή δουλειά και όταν παραλάβει και τα κατάλληλα συρματόσχοινα για τις ταχύτητες, θα είναι ακόμη καλύτερο.
Σκελετός και πηρούνι ατσάλινα, χειροποίητα, από βρεταννικό (Made in Britain) ATB Dawes.
Τροχοί αλουμινένιοι, δίπατοι, με κέντρα Shimano
Φρένα Shimano XT
Ντεραγιέ Shimano LX
Δισκοβραχίωνας 44-32-22 Shimano
Κασέτα 8SP 11-32
Αλουμινένια μπροστινή σχάρα
Διπλό stand Hebie 690C
Hebie 695 stabilizer
Φτερά Bontrager
Σέλα Brooks B-66 Flyer Special
Λάστιχα Maxxis Overdrive
Powergrips ιμάντες στα πετάλια
Λίγα λόγια για το ποδήλατο
Το ποδήλατο αυτό φτιάχτηκε για να χρησιμοποιηθεί ως μεταφορικό μέσο στην πόλη. Ο σκελετός του προέρχεται από ένα βρεταννικό ATB της Dawes. Καθαρίστηκε, του έγινε αμμοβολή και βάφτηκε σε χρώμα σκούρο μολυβί ματ. Για το ενδεχόμενο ταξιδιών και φορτώματος, τοποθετήθηκε διπλό stand της γερμανικής Hebbie και για μεγαλύτερη σταθερότητα, τόσο στη στάθμευση, όσο και στην οδήγηση, το Hebbie stabilizer (ένα ελατήριο που επαναφέρει το τιμόνι σε ίσια θέση). Αρχικά, του τοποθέτησα τιμόνι τύπου butterfly (δείτε τις συνοδευτικές φωτογραφίες), το οποίο δεν με βόλεψε, και στη συνέχεια ένα συμβατικότερο αλουμινένιο με ελαφρό rise. Και τα δύο τιμόνια δίνονται μαζί. Η σέλα είναι μια εξαιρετική Brooks B-66 Flyer Special με ελατήρια, που κάνει πολύ πιο βολικές τις διαδρομές. Γενικά τοποθετήθηκαν ποιοτικότατα εξαρτήματα και η συναρμολόγησή τους έγινε στο Frederik Bikes. Το ποδήλατο ανταποκρίθηκε πλήρως στο ρόλο του επί τρία χρόνια. Πλέον, επειδή οι περισσότερες διαδρομές μου γίνονται με κούρσα, αναζητεί τον επόμενο ιδιοκτήτη του.
Το ποδήλατο βρίσκεται στην περιοχή του Παπάγου και πωλείται στα 260 ευρώ.
Από την τελευταία ανάρτηση έχει περάσει σχεδόν ενάμισης χρόνος.
Συνεχίζω την ποδηλασία ακάθεκτος. Τα brevets εξακολουθούν να με διασκεδάζουν ( = καταπονούν μέχρι εξαντλήσεως αλλά προσφέρουν ψυχική ανάταση στον τερματισμό) με σταθερούς ρυθμούς και έκτοτε έχω κάνει άλλα 7 (της Θήβας με την άκαρδη ανάβαση της Αγίας Άννας, το “εύκολο” της Αττικής, Χαλκίδα: the redemption, επανάληψη Πύργου και Νεμέας, το ευκολότερο όλων Θέρμο του 2013 με το super αναμνηστικό μπλουζάκι και τη φετεινή Χαλκίδα, δύσκολα και οριακά όπως πάντα).
Μετά από πολλά χιλιόμετρα, κατέληξα στο ότι το μέγεθος του ποδηλάτου μου ήταν μεγάλο. Τα ημίμετρα του κοντύτερου λαιμού, της τοποθέτησης των μανετών ψηλότερα και της διαφοροποίησης της θέσης της σέλας δεν απέδωσαν και έτσι άλλαξα το σκελετό με ένα όμορφο σκελετό 25ετίας από Concorde, με σωλήνες Columbus Aelle. Τα πετάλια έγιναν SPD (τα προτιμώ από τα SL) και τα χιλιόμετρα φεύγουν πιο ξεκούραστα.
Πήρε βέβαια έντεκα ωρίτσες, αλλά πάει και το Brevet του Πύργου. Πολύ όμορφη η διαδρομή σε μεγάλο μέρος της, με ένα πολύ δύσκολο για τα μέτρα μου κομμάτι μεταξύ περίπου του 100ου και του 140ου χιλιομέτρου. Πολύ ευγενικοί οι άνθρωποι της υποστήριξης και τους αξίζει ένα ευχαριστώ. Προσωπικά μου έσκασε λάστιχο μόλις στο 10ο χιλιόμετρο και πριν προλάβω να κατέβω από το ποδήλατο, αυτοκίνητο των διοργανωτών σταμάτησε και το άλλαξε με αστρονομική ταχύτητα. Ευχαριστώ Τάσο!
Συνολικά ήταν μια κουραστική αλλά και αναζωογονητική εμπειρία. Βέβαια, πιστεύω ότι οι ώμοι και… τα μαλακά μόρια του στεατοπυγικού μου διάκοσμου μάλλον δεν το βρήκαν τόσο αναζωογονητικό, αλλά πού θα πάνε, θα συνηθίσουν.
Μήπως παρεπιπτόντως έχει έρθει και η ώρα των SPD;
ΥΓ. Η συνολική εμπειρία πιστεύω ότι για πάντα θα επισκιάζεται από τις δυσάρεστες σκέψεις, που έρχονται απρόσκλητες στο μυαλό, όταν κανείς περνά από το σημείο του δυστυχήματος, που κόστισε τη ζωή του ποδηλάτη Γιώργου Βίδου στο Brevet του 2009. RIP.
Για μια πιο προσωπική πινελίά στο ανακατασκευασθέν Dawes, αποφάσισα να του φτιάξω χειρολαβές τιμονιού (grips επί το ελληνικότερον) για να τα συνδυάσω και με την Brooks (που παρεπιπτόντως, όσο γερνάει, τόσο πιο άνετη γίνεται).
Θα μπορούσα βέβαια να αγοράσω απ’ευθείας δερμάτινα grips που κατά πάσα πιθανότητα θα ήταν ανθεκτικότερα και ομορφότερα, αλλά θα ήταν ακριβά και, βέβαια, ποια η χαρά αν δεν παιδευτείς και λίγο μόνος σου; Αυτή η σκέψη βέβαια είχε αφήσει το ποδήλατο κάπου έξι μήνες χωρίς χειρολαβές, αλλά δεν πάθαμε και τίποτα.
Έριξα μια ματιά πολύ καλογουστο auhopu.com, που είχε ένα ενδιαφέρον σχετικό άρθρο: DIY Leather Grips, προμηθεύτηκα δέρμα, κλωστή, κοπίδι, χάρακα, στυλό και αυτοκόλλητη ταινία και στρώθηκα στη δουλειά.
Σε γενικές γραμμές, αφού ξεβίδωσα και μετακίνησα τις μανέτες, έντυσα με ταινία το κομμάτι του τιμονιού που θα κάλυπτε η χειρολαβή και μετά έκοψα δύο παραλληλόγραμμα κομμάτια στην κατάλληλη διάσταση και τα έραψα πάνω από την ταινία. Η ταινία τοποθετήθηκε για να κάνει πιο αφρώδη τη χειρολαβή και για να αποτρέψει το γλύστρημα του δέρματος στο γυμνό μέταλλο του τιμονιού.
Το τελικό αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι και καλύτερο, αν ήμουν προσεκτικότερος και υπομονετικότερος, αλλά κι έτσι μια χαρά ήταν:
