Ποδηλατώντας στην πόλη

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν γυρίσει τον κόσμο με Brompton. Απ’ την άλλη φαντάζομαι ότι υπάρχουν και άνθρωποι που έχουν γυρίσει τον κόσμο με μονόροδο ή σκέιτ μπορντ. Το σίγουρο είναι ότι το ποδήλατο αυτό έχει φτιαχτεί για αστικά περιβάλλοντα, μετακινήσεις σε άσφαλτο και σχετικά μικρές αποστάσεις, με στόχο κυρίως το συνδυασμό μεταφορικών μέσων. Σε αυτό είναι καταπληκτικό. Για μετακίνηση όμως εκτός αυτού του πλαισίου, απαιτούνται κάποιοι συμβιβασμοί. Πιο συγκεκριμένα, για τις ασφάλτινες διαδρομές που κάνω, το Brompton είναι σαφέστατα πιο αργό και πιο κουραστικό από το κουρσάκι μου (τώρα χρησιμοποιώ ένα Trek Domane Alu). Οι διαφορές πάντως δεν είναι πολύ μεγάλες.

Η μεγαλύτερη απόσταση που έχω κάνει με το Brompton είναι της τάξης των 40 χιλιομέτρων (περίπου Αγία Παρασκευή - Ραφήνα και πίσω). Πήγα γύρω στα 3 χιλιόμετρα πιο αργά απ’ ότι κάνω με το κουρσάκι και, λες και χρειαζόταν υπενθύμιση, επαλήθευσα ότι από μια διάρκεια ποδηλασίας και πάνω, το ποδηλατικό κολάν είναι πολυ πολύ χρήσιμο.

Το Brompton το έχω εδώ και περίπου ένα χρόνο. Δεν κάνω πολλά χιλιόμετρα με αυτό. Λόγω χρήσης και άλλων μεταφορικών μέσων, κάνω γύρω στα 150 χλμ το μήνα.

Ήξερα γενικά τι αγόραζα, αφού είχα και παλιότερα δοκιμάσει για κάποιες μέρες ένα Brompton. Αυτό που με έχει εντυπωσιάσει είναι οι μεταφορικές του δυνατότητες. Το μπλοκ ανάρτησης στο κούτελο δέχεται βάρος μέχρι 10 κιλά και είναι η μέρα με τη νύχτα σε σχέση με τις παλιότερες επιλογές τσάντας τιμονιού που χρησιμοποιούσα, γιατί το βάρος δεν επηρεάζει το χειρισμό του ποδηλάτου. Η σχάρα επίσης είναι πολύ λειτουργική, αν και, όταν έχεις κάτι τοποθετημένο εκεί, δεν μπορείς να παρκάρεις το ποδήλατο διπλώνοντας τον πίσω τροχό (τα Brompton δεν έχουν stand).

Στη φωτογραφία κουβαλώντας 15 κιλά σκυλοτροφής στη σχάρα και διάφορα ψώνια στο μπροστινό τσαντάκι.

Χωρίς πολλά - πολλά… είχε έρθει πια η ώρα.